________________
१६७॥
वीरहेण वैराग्यतः पत्राय राज्यं दत्त्वा चारित्रं गृहीतवान् । नवपूर्णिमधीत्य गुर्वाज्ञामादाय मगधदेशग्रामादबहिः कायोन्मर्गेण स्थितः । सा पद्मम्तं बीक्ष्य वैरं संस्मत्य बाणेन जथान । मुभित्रषिः शुभध्यानतो मृत्वा पंचमे देवलोके गतः । पग्रस्त सण दष्टो मत्त्वा सप्तमनरके गतः । अथ समिमरण ज्ञात्वा चित्रागनिर्मनसि दुःखं वहमानो यात्रार्थ नंदीश्वरे समायातः । तदा रहनवतीसहितोऽनंगसिंहोऽपि तत्र समागतः । अथ चित्रगतिजिनपजां कृत्त्वा स्तुनि कतुं लग्नम्नदा सुमित्रजीवेन ब्रह्मदेवलोकादागत्य तस्योपरि पुष्पवष्टिः कृता । तद्वीक्ष्यानगमिहेन नमित्तिकोक्त संम्मत्य म्वपूत्रीरत्नवती चित्रगतिना सह तत्रैव परिणायिता । भवांत रस्नेहतस्तौ दंपती स्वस्थाने समागत्यावर्णनीयप्रेमपरी मुखेन काल गमयांचऋतुः । प्रांते पुरंदरा भिधवाय राज्यं दस्था निर्मलचारित्रं प्रपाल्यानशनं कृत्वा ती चतुर्थे माहेंद्रदेवों के देवत्वेनोत्पन्नौ । इति चतुर्थो भवः ।
अथ पश्चिममाविदेह पद्मविजये मिहारनगरे हरिनंदराजा, प्रियदर्शना पट्टरानो । तस्याः कुक्षौ माहेंद्रदि देवलोकाच्च्युतश्चि वगति जीवोऽपर जितनामा पुत्रत्वनोत्पन्न । सर्वा: कलास्तेनाभ्यमिताः । एकदा स मंत्रीपुत्रविमलबोधसहितोऽश्वं वाहयन् बने गतः । द्वयोरयश्वौ वक्रशिक्षितावभूतां वहादुटवों प्राप्य तौ द्वावग्यश्वौ रुधिर बमंती मूती । ततस्तौ द्वौ सरसि जलं पीत्वस्यचितयता-यदधुनाऽवां देशांतरदर्शनेच्छां सफलां करियावः । इति विचार्य तो यावदग्ने प्रस्थिती ताबद्रक्ष रक्षेति वदन कोऽप्येकः पुरुषः कंपमानस्तयोः पारणं प्रातः । इतस्तन राजपुश्या आगत्य कुमारं कथयामासुरयं तस्करो बहुलोकांश्चानेन मुषितास्तत एनं वयं मारयिष्यामः । तदा
॥६७॥
