________________
॥६३॥
जागृता, प्रभाने च नया सत्रात राज्ञो कविता राजा स्वप्नपाट पृष्टं नः प्रोक्तं पुत्र भवि व्यति, पर नववारस्यायं वयं न जानीमहे । ततो वारण्या शुभदिने पुरतं प्रसूतं । राज्ञा च महोत्सवपूर्वक तस्य धन इति नाम दत्तं । अय कुसुमपुरे श्रीमहराज विमलाभित्राना राजी, नया धनवनीनाम पुत्री प्रसूता । मा चतुःषष्टिकानिपुणा यौवनं प्राप्ता । एकदा सा सखीसहिता बनेको कर्तुं गता, नत्र नया कम्यचित्पुरुषस्य परे । तस्मित्रित मनोहरां पुरुषमूर्ति वीक्ष्य तया न प्रति प्रोक्तं कस्यैवमाञ्चयंकारि मनोहरं रूपमस्ति ? पुरुषेणोक्तमचलपुग्न पनि विक्रमनृपवनकुमारस्यैतद्रूपमस्ति । ततः कुमारी तं रूपं पुनःपुनत्रिलोकमाना कामपीडिता सती निजसख्यं कमलिन्ये प्रति जगाद सत्रि ! मनारमनोहरं रूपं कुत्रापि नास्ति । इदं रूपं दृष्ट्वा मे मनसि हर्षोत्कर्षः समुत्पद्यते । ततः सख्या सार्य धनवती गृहे गता पर मनोनिया न केनापि मह जल्पति, न चाप्नाति न च स्वति च | नां तथावस्थां दृष्ट्वा कमलिन्योकं हे सखि ! स्वं चिंतातुरा कथं दृश्यमे इति बहुवारं पृष्टापि धनवतो लज्जया न किचिदपि वदति । तदा चतुरसख्या तन्मोभिप्रायं ज्ञात्वा तस्या मातुः पुरः सर्वा वार्ता कथिना । मात्रा व धनवती का कृत्वा नृपाग्रं मांचिता । तां वा राज्ञो मनसि तस्या वरसंबंधिचिता समुत्पन्ना । इतस्तस्याः पुण्ययोगेन विक्रमराजः कचितो राजकार्यार्थं नृपा समायातः । तेन मनोहरपायकृतां राजपुत्रीं विलोक्य कथितं हे राजन् ! तवेयं पुत्री विक्रमभूपांगजधनकुमारस्य योग्यास्ति । राज्ञा प्रोत-भो दूत ! नूनं त्वया मे मनसो वार्ता ज्ञाता । अथ यथा तार्ता
।।६३॥
