________________
श्री दानादि
दानादि कुलकम्
कुलकवृत्तिः
विक्रम नरेन्द्र चरित्रं
॥५६॥
मदीयमायुः कियत् ? तेन ज्ञानबलेन ज्ञात्वोक्तं तवायुः शतवर्ष:मितं वर्तते । विक्रमेणोक्तं हे वेताल! ममायूपो वर्षेक न्यूनाधिक कृत्वा त्वं तावद्विशून्यं कुरु । वेतालेनोक्तं-वर्षमेकं तु दूरेऽस्तु किंतु दिवसकमपि न्यूनाधिक कर्तुं | नाहं समर्थोऽस्मि । तत् श्रुत्वा विक्रमः संतुष्टः । अथः चतुर्थदिने तेन बलिर्न कृतस्ततः कुपितो बेताल उवाचअरे ! अद्य त्वया बलि: कि न कृतः ? यदि त्वं ममापुन्यूनाधिकं कर्तुं समर्थो नासि तहि कथमहं कलि करोमि? इत्युक्त्वा संग्रामार्थ ख दगमुत्पाट्य स उत्थितः । एवं तत्साहसगणेन तुष्टेन वेतालेनोक्तं, बरं मार्गयरब । राशक्तित्वं मनुष्यं मा मारय । किच मयि संस्मारित त्वयागंतव्यं मदीयं च कार्य कर्तव्यं । तथेत्युक्त्वा स स्वस्थाने गतः । विक्रमादित्यश्च सुखेन गज्यं पालयति ।।
अथैकदा कोऽपि योगी राज्ञः समीपे समागत्योवाच-हे सत्पुरुष ! मर्यका विद्या सायितव्याम्ति ततम्त्वयोत्तरमाधकत्वेन भाव्यं । राजा तत्स्वीकृत्य कृष्ण चतुर्दश्यां रात्री स्मशाने योगिपाश्चें गतः । अग्निवेनालेनोक्तमयं योगो कपटी वर्तते, ततस्त्वया सावधानतया स्थेयं । अथोत्तरसाधकत्वं कुर्वन् राजाऽहतिवेलायां योगिनः कुदृष्टिं दृष्ट्वा तमेवोत्पाट्याग्निकुंडे निक्षिप्तवान् । राज्ञः पुण्यप्रभावेण स योगी सुवर्णपुरुषरूपः संजातः । प्रभाते महोत्सव. पूर्वकं राज्ञा स गृहे समानीतः । अथ तस्यां नगर्यां पूर्व श्रीअचंतिमुकुमालपुत्रेण श्रीपाश्र्वनाथबिबयुतं महाकाला| भिधानं तीर्थ स्थापितमासीत् । कालांतरे मिथ्यात्विभिजिनबिंब मधो निक्षिप्य तत्र शिवलिंगं स्थापितमभूत् । तदा श्रीसिद्धसेन सूरिभिस्तत्रागत्य तच्छिवलिंगस्फोटनपूर्वक जिनबिबं प्रकटीकृत्य पुनस्लत्तीर्थं वालितो विक्रमश्च प्रति
