________________
श्री खशय्यायां मुक्तः, दीपकाश्च कृताः । चतस्रोऽपि दध्वस्तत्पादतले शुश्रषां कत लग्नाः । निद्रांते कयवन्नो दानदानादि
जागरितः सन् तत्सर्व देवलोकसरशं वीक्ष्य चितितवान् किमहं देवलोकेऽवतीणे: ? किदा स्वप्नमिदं ? तावताभिकुलक कुलकवृत्तिः ।
सर्वोऽपि वृत्तांतः कथितः, तत् श्रुत्वा स प्रमोदमापनस्ताभिः सह भोगान् भुनक्ति । कालांतरे तासां चतर्णामपि एककः पुत्रो जातः, एवं द्वादश वर्षाणि व्यतित्रांतानि । तदा सा वृद्धा श्वश्रुर्वधः कथयति-हे वध्व ! पूर्व
कबवन्ना यस्मात्स्थानादयमानीतस्तत्रैव पुनर्मोचनीयः, ताभिरुक्त-हे मातर्येन सह स्नेहः कृतः स मरणांतेऽपि न मोचनीयः ।
कथा ॥३४ ।
तत् श्रुत्वा श्वश्रुः कथयति-यदि यूयं तस्य मोचनं न करिष्यथ तहि युष्मानपि गृहादहं निष्कासयिायामि । तदा भीताभिस्ताभिस्तथैव स मंचकसुतो नगरबाहिर्मुक्तः । तस्योच्छीर्षके च सपादकोटि मूल्योपेतरत्नचतुदयसुक्त चतुर्मोदकाः स्थापितास्तथा स्वचित्तानि कयवन्नवापावें मुक्त्वा ताः स्वगृहमागताः ।
अथ द्वादशवर्षानंतर स सार्थोऽपि तस्मिों व दिने तत्र स्थाने समागतः, श्रुतश्च तद्वत्तांतस्तद्भार्यया । ततः सा तत्रागत्य पश्यति, तदा तस्मिन्नेव मंचके तस्यामेवावस्थायां स्थितं निजभर्तारं ददर्श । भर्तापि स्वियं दृष्टवा संतुष्टः, परस्परं कुगलं पृष्टं । कय बन्नेन सर्वापि वार्ता कथिता, ततो द्वावपि मंचकं गृहीत्वा गहे समागतौ । तत्र स द्वादशवार्षिक निजपुत्रं स्वोत्संगे स्थापयामास । पुत्रेणोक्त-हे पितमा सुखभक्षिकां देहि । पित्रा तन्मोद
केभ्य एकस्तस्मै दत्तः, पुत्रस्तं लात्वा पाठशालायां पठनार्थ गतः । तत्र मोदकभक्षणातस्माद्रनं निःसृतं । तेन • रत्नेन स रमयितुं लग्नः । इतो निकटस्थंककांदविकेन तत्करस्थं तद्रन्नं दृष्टं । तजिघृक्षता तेन तस्मै बालकाय
