________________
सुखभक्षिका दया तद् गृहीतं । इतोऽकस्मात्तद्रग्नं तस्य हस्ताञ्जलकडिकायां पतितं । रत्नप्रभावतश्च तञ्जलं द्विधा जातं, ज्ञातं च तेन तजयकांतरत्नमिति यत्नतो रक्षितं । इतः श्रेणिकनपपट्टहस्ती सरसि जलपानार्थ गतम्लत्र जलजंतुना तस्य पादो गृहीतस्तेन स बहिनिस्सरितुं न शक्नोति । राजा नगरमध्ये पटहोद्घोषणा कृता, यः कश्चिद्गजं बंधनाम्मोच येतग्में मत्पुत्रीं बहुग्रामांश्च दास्यामि । तदा स कांदविको पटहं स्पृष्ट्वा रत्नं चाग्रे कृत्वा सरसि प्रविष्टः । तदा जलापनयनतो जलजंतृहस्तिनं त्यक्त्वा जलमध्ये लोनो हस्ती च शीघ्र बंधनाभावतो बहिनिस्सारतः । राजा चिंतित, कथमस्मै पुत्री दीयते ? मे बचनमपि त्र वितथं न भवेत् ? अभयकुमारेणोक्त-हे। राजन् ! चितां मा कुरु, सर्व भव्यं भविष्यति । अथाभयकुमारेण कादविकः पृष्ट-कुतस्त्वयेदं रत्नं प्रासं? तेनोक्तमम गृह एवं वर्तते । ततस्तर्जनानंतरं तेन सत्यं कथितं यत्करवनपुत्रान्मियतदधिगतं । ततस्तद्रत्नं लात्वाभयेन कयवन्नक: समाहूतः पृष्टश्च-हे व्यवहारिन ! तब पाश्चें ईशा नि कियंति रनानि सति ? तेनोक्त-चत्वारि, तन्मध्यादेकं भवत्पाास्ति । इत्युक्त्वा तेन शेषत्रोण्यपि दशितानि । हरटेन राजा तस्मं पुत्री परिणायिता बहुग्रामाश्च दत्ताः, रत्नमुवर्णादि बहुद्रध्यं च दत्तं । सतन्तम्याभयकुमारेण सह अहमीतिर्जाता । कयवन्नन ताश्रतस्रः खियो न विस्मृताः । एकदा तेनाभयकुमाराय सर्वोदतपूर्वक कथित-मम चतस्रो भार्याश्चत्वारश्च पुत्रा अब राजगहे वर्तते तत्प्रकटीकृत्य मह्यं देहि ।
ततोऽभयकुमारेण सूत्रधारमाहूयंकः प्रासादः कारितस्तन्मध्ये च कयबन्नसदृशी यक्षमूर्तिः स्थापिता । नगरे
३५
