________________
दानादि
कथा
॥३०॥
श्री दूरीभव ? मया समकालमष्टावपि भार्यास्यक्ताः । तदा ना अष्टावपि भार्याः समागत्य तं वंदित्वा कथयंति-हे।
कुलक स्वामिन् ! हास्यास्पदे कथं विषादः ? धनेनोक्त-मम कश्चिदपि कलहो नास्ति, मे मनसि शुद्धबंराग्यमस्ति । वृत्तिः । संसारच्छेदनाय चोचतोऽस्मि । ततो धन्न धर्मोपदेशं दत्वा ताः सर्वा अपि प्रतिबोधिता दीक्षा लातुं च परायणा
शालिभद्र जाताः । ततो धम्नः शालिभद्रगहे समागत्य तं कथयति-भो त्वं कातरत्वं मा कुरु ? भार्याष्टकसहितोऽहं दीक्षा लातुमिच्छामि, स्वमपि सर्वास्त्यज । आवां संयम लात्वा संसारच्छेदं करिप्यावः । शालिभद्रेणापि तत्प्रतिपनं । अथ श्री महावीरोऽपि तदैव तत्र समवसृतः, तदा निजभार्यासहितघन्नेन शालिभद्रेण च प्रभोरये दीक्षा ग्रहीना । सुभद्रा चाश्रुपातं कुर्वती पुत्रगुणान् स्मरंती च द्वात्रिंशद्वधूसहिता गृहे स्थिता । श्रीमहावीरेणान्यत्र बिहतं । अथ धन्नशालिभद्री सिद्धांताभ्यासं कृत्वा तपांसि कर्तुं लग्नौ, दुर्बल शरीरी च जाती । अर्थकदा श्रीमहावीर विहरन्
घनशालिभद्रषिसहितो राजगृहनगरमल चकार । राज्ञा प्रजादिभिश्च भवत्या बंदितः । धनशालिभद्रौ मासक्षपण* पारणके श्रीबीरमामंत्र्य राजगृहे गतौ । तदा श्रीमहावीरेणोक्तमद्य मातुर्हस्तेन भवत्पारक भविष्यति । तथेत्यंगी
1३11 रा कृत्य द्वारपीर्यासमिति शोध्यमानौ भद्रागृहे समागतो, परं केनापि नोपल क्षिती । भद्रागृहे तु श्रीमहावीरचंदनो
स्कंठया सर्वोऽपि परिवारो व्यर चित्तोऽभूत् । क्षणमेकं स्थित्वा तौ पश्चाद्वलितो, नगरप्रतोलीनिर्गमनावसरे एकया S आभीरया भक्तिपूर्वकं ताभ्यां दधिदानं दत्तं । तनात्वा श्रीमहावीरसमीपमागत्य तौ पृच्छतः, हे स्वामिन् ! IBN मातुर्हस्तेन पारणं कथं ज्ञातव्यं ? ततो भगवतोक्त-शालिभद्रस्य पूर्वभवमाता धन्यानामाभीरी, शालिभद्रस्य स्वयं
