________________
वृत्ति:
श्री
सुभद्रोक्तं श्रेणिकाय कथितं-ततश्चित्रितः श्रेणिक: सद्यस्तत्रागतः । सुभद्रा स्वगृहचतुर्थभूमिकायां सिंहासने राजानं दानादि
RAI स्थापयामास । ततः सा सप्तभूमिकापरिस्थशालि भद्र पार्श्वे समागत्य तं कथयामास-हे पुत्र ! राजा गहे समा- 23 कुलक
गतोऽस्ति, अतस्त्वमधस्तादुत्तर । शालिभद्रेणोक्त-हे मातर्मा कथं पृच्छसि ? तत्क्रयाणक मंदिरे प्रक्षिप । ततः सा प्राह-पत्र! त्वं सुखलोनो न किमपि वेत्सि, तत्क्रयाणकं नास्ति, किन्तु राजा श्रेणिकोऽस्ति यस्य छत्रछायायां
शालि
कथ वयं सखेन तिष्ठामः । तत् श्रुत्वा शालिभद्रश्चितयति, धिक्संसार-सुत्रानि यन्ममाप्युपरि स्वामी वर्तते, अनो मया ।।२८।।
सकृतं न कृतं । ततः स नाटकं त्यक्त्वा मात्रा प्रेरितो द्वाविशत्र सहितश्चतुर्थभूमिकायां समागतो राज्ञे च प्रणामं कृतवान् । श्रोणिकस्तमालिंग्य निजोत्संगे स्थापितवान्, परं राज्ञः शरीरस्पर्शेन स व्याकुलीभूतः । तदा सभद्रया प्रोक्तं-हे राजन् ! भवत्प्रतापं शालिभद्रो न सहते अतस्तं मुंचत? राज्ञा तथैव कृतं । शालिभद्रोऽपि भार्यासहितः पुनः सप्तम भूमिकां प्राप्तः, विस्मितो राजाप्यधस्तादुत्तीर्णः, तदा सुभद्रया विज्ञप्त-स्वामिन्नद्य यूयमत्रव भोजनं कुरुत । अनेकाग्रहेण राज्ञापि तस्वीकृतं । अथ सभद्रया सुगंधितैलादिना राज्ञो मर्दन कारयित्वा स्नानसामग्री विहिता । स्नानं कुर्वतो राज्ञो हस्ताद्वहुमूल्यमुद्रिका गृहमध्यस्थकूपे पतिता । तदा स्वयमेव राजा तां गबेषयितुं कूपपार्श्वे समायातः । तश स्वनेकान्यमूल्यभूषणानि पतितानि तेन दृष्टानि । तन्मध्येगारसदृशां स्वमुद्रिका दृष्ट्वा विस्मितेन राज्ञा पुष्टे सति दास्योक्तं शालिभद्रस्य च तवात्रिंशत्स्त्रोणां दिनंदिनप्रति निर्माल्यभूषणान्यन कूप निक्षिप्तानि संति, तैश्चायं कूपो भूतोऽस्ति ।
