________________
।२८५॥
| जानीमहे । इतो दूरस्थितायास्मद्गुरवे यूयं विज्ञप्ति कुरुत ? ततस्ते हास्यं कुर्वाणास्तत उत्थाय गुरुसमीपे गत्वा । तथैव कथयामासुः । परं गुरुणा न जल्पितं । द्वित्रिवारकथयतः समुत्पन्नक्रोधो गुरुर्जगौ तर्हि लोचकते रक्षामानयत् ? तश्चापल्यभावेन रक्षानीता, तदा गुरुणाति नवपरिणीद लादपि गृहीत्वा तस्य शिरो द्रुतं द्रुतं केशोत्पाटनपूर्वकं लुचितं विहितं । तद् दृष्ट्वा दिसणास्ते सर्वेऽपि सहृदो भयासलायिता: ।
अथ तेन नवपरिणीतशिष्येण शुभभावतश्चितितं हास्येनापि मयंतच्चारित्रं यल्लब्ध तामे ननं महद्भायं सूचयति । अधुना तस्य निर्वाह एव मया यत्नो विधेय इति विचित्य तेन गरवे निवेदित-हे भगवन ! मम संबंधिनोऽज्ञानिनः संति ततोऽत्रस्थानां भवतां ते पराभवं करिष्यति । मां च गृहीत्वैव यास्यति । तत इत आवयोविहार एव योग्यस्तदा गुरुणोक्त वृद्धत्वेनाहं रात्रौ गमनाऽसमर्थाऽस्मि, त्वं मम संतापकारक: शिष्यः क्व मिलितः? शिष्येणोक्त-हे भागवन् ! ययं मम स्कंधमारोहत ? तदा गरुस्तस्य स्कंधोपरिस्थः पथि चचाल । पथि चांधकारबाहुल्येन शिष्यस्य निम्नोच्चभमौ गच्छतो यदा पदस्खलना भवति तदा वृद्धोऽसौ चडरुद्राचार्यरतस्य शिरसि दंडप्रहारान् करोति । तथापि क्षमावान् शिष्यो विनयेन चितयति यन्ममाभाग्यवशान्मत्सकाशान्मे गुरूणां दुःखं समुद्भवति, एवं पुनः पुनःप्रहारेण तस्य मरतकतो रुधिरधारा निर्गता, तथाप्यनित्यभावना भावयतस्तस्य क्षपकोणिमारूढस्य केवलज्ञानं समुत्पन्नम् ।
अथ ज्ञानबलेनासौ समविषमभूमिकां पश्यन् समभूमावेव चलन् गुरुभ्यो रोचयामास । तमगुरु भिश्चि
२८५
