________________
॥२७५।।
लोकास्तां मुछितां मत्वा शीतलपानीयः सिंचयामासः परमभव्यो बोधिबीजमिव सा चैतन्यं न प्राप्ता । तदा लोक: श्रीवीरप्रभुः पृष्टो-हे भगवन् ! किमियं वृद्धा जीवति वा मृता ? प्रभुणोक्तं वृद्धेयं मृत्वा देवत्वं प्रामास्ति । इतोऽसौ देवोऽवधिज्ञानेन श्रीवीरप्रभ तत्र समवसतं विज्ञाय वदितं समागतस्तदा पनभंगवतोक्तं भो लोका: ! म एवंष देवोऽश समागतोऽस्ति । तदा विस्मित लोक: पन: पृष्टं हे भगवन् ! पूजामनोरशमात्रणवः जीव कि देवत्वं प्राप्नोति ? तदा प्रभुणोक्तं शुभाध्यानक्शेन जीवस्तीर्थ करादिमहापदवीमपि प्राप्नोति, तदा देवत्वस्य तु का वार्ता ? तदा पुनर्लोक: पृष्ठं-हे भगवन् ! तहि किमयं जीवो मोक्षेऽपि प्रयास्यति ? प्रभुणोक्त इतो देवभवाच्च्युस्वायं जीवः कनकपुरे कनकध्वजाभिधो राजा भविष्यति । तत्र बहकालं राज्यं पालयन् सन्नेकदा सोऽश्वक्रीडार्थ वनमध्ये यास्यति ।
तथाम्रतरुतलस्योऽयं दर्दरं ग्रसंतं सर्पमेकं विलोकयिष्यति । तं सर्पमप्येकेन महासर्पण तं महासर्पमप्ये केनाजगन्ण ग्रस्यमार्ग दृष्टीगोचरीकरिष्यति । तदोत्पन्नवैराग्योऽयं गृहमागत्य निजपुत्राय च राज्यं दत्वा चरितमंगीकरिष्यति । क्रमेण बिहरन सन् सोऽयोध्यानगयाँ शकावतारतीर्थ कर्मक्षयं कृत्वा मोक्षे गमिष्यतीति श्रुत्वा सर्वेऽपि लोका आनंदिताः स्वस्वस्थानके गताः । प्रभुरप्यन्यत्र चिजहार || इति श्रीभावकुलके दुगतानारीकथा ।।
मावेण भुवणनाहं, वंदिउं ददुरोवि संचलिउ । मरिऊण अंतराले, नियनामको सुरो जाउ ॥१५॥ व्याख्या-भावेन कृत्वा भुवननाशं श्रीमहावीरप्रभु बंदितुं चलितो दर्दुरोग्यंतराले मृत्वा निजनामांकित
