________________
॥२६९॥
भागे ! केवलं कारणविशेषत एवाहं साध्वीसमानीताहारं स्वीकरोमि, तत्रापि त्वं मेघे बर्षति कथमाहारं समानयसि ? अहं चरणवायुरोगेण बलहीनोऽस्मि, परं क्षुधापरीषहसहनेऽहं समर्थोऽस्मि । तत श्रुत्वा साध्व्योक्त-है भगवन् ! ययं खेदं मा कुरुत? पथि यत्र यत्राचित्तकायष्टिर्बभूव तत्र तत्रबाहारार्थ गत्या मया गमनागमनं विहितमस्ति । पुरुणोऊ कि तब केवलज्ञानमस्ति ? यदेव षे ? तयोक्तं भवत्प्रसादात्तदेव ममास्ति । तत श्रत्वा विस्मितेन गुरुणा "हा मया केवल्याशातना कृता' इत्यचरता सा क्षामिता 1 पृष्टं च मम केवलज्ञान भविष्यति न वा? तयोक्त यूयं चिता मा कुरुत । युष्माकमपि गंगातटे केवलज्ञानयता मोक्षलक्ष्मीर्वरिष्यति । तत श्रत्वा गुरुणोक्तं तांधुनवाहं गंगा समुत्तरिष्यामीत्यक्त्वा स गंगातटे समागत्य नौमध्ये स्थितो नौरपि गंगाजले प्रस्थिता ।
अथ पर्वभववैरिदेवकृतप्रयोगतो नौमध्ये यत्र यत्र पार्श्वेऽनिकापुत्राचार्य उपविशति तत्र तत्र नदीजलमंतः समायाति ततश्च नौमजनपरा भवति । तदाऽनार्यनाविक: स सूरिरुत्पाट्य नदीजलमध्ये क्षिप्तो धृतश्च वैरिदेवेन स शूलिकोपरि । शुलिविद्धाचार्यश्चितयति धिग्मां यन्मम रुधिररप्यायविराधना जायते । एवं शुभभावना भाक्यम् सूरिरंतत्केवलित्वमासाद्य मोक्षे गतस्तदा देवैरतत्रागत्य महोत्सवः कृतस्तत्र च प्रयागाभिधानं तीर्थ प्रवत्तितं, । गंगाया अपि च माहात्म्यं द्धितम् । सूरिमस्तकास्थि गंगाप्रवाहेणाकृष्यमाणं दूरतस्तटोपरि पतितं । वायुयोगेन च तस्मिन पाटलबीजं मिलितं, तस्मारच पाटलतरुरुत्पन्नः । सुसंगतिभा तत्पाटलमलजीवश्व कारतारी जात:
