________________
भाव
कुलकम्
त्तिः
पुष्प चूला कथा
Poत्वमाप्स्यावः । इत्यादिकरुणारसोपेतलेखवृत्तांत वाच्यतस्तस्य देवदत्तस्य नयनाभ्यामश्रुजलविंदरो भूमौ पतितास्तदा नादि
निकटस्थानिकयोक्तं-हे स्वामिन् ! किमस्त्येवंविधं दुःखकारणं येन मबन्ने अप्यश्रृजलाविले कृले ? तदा देवदत्तेन यस लेखोऽनिकाया हस्ते समर्पितस्तयापि तं वाचयित्वा कथित-हे स्वामिन् ! त्वं चितां मा कुरु । अहं स्वयमेव
मे भ्रातरं विजय भवदिप्सितं कार्य करिष्यामीत्यूस्वा सा भ्रात: समीपे गत्वा कथयामास-हे भ्रातस्त्वया विवे
किना किमयं पण बंधः कृतः ? नत्र जामाता निज पितविरहेण दुःखीभवति । किंचाहमपि श्वशरचरणदर्शनोकंठिता६६॥ सभ्यतस्त्वमावयोः प्रस्थानादेशं देहि । एवं तया प्रतिबोधितेन जयसिंहन। पि तत्प्रतिपन्नम् ।
ततो देवदतोऽनिकया सहोत्तरमथरां प्रति प्रस्थितो मार्ग चानिक्रया पूर्णावधौ प्राच्या लोकवांधव इवैको | महातेजस्वी पुत्रः प्रसूतस्तदा देवदत्तेन तस्याग्निकापुत्र इत्यभिधानं दत्तं । क्रमेग देवदत्तः पत्नीपुत्रयुतो उत्तरमयुरायां प्राप्तश्विरविहारतरयोः पित्रोमिलितश्च । तं च प्रियाप त्रयुतं कुशलेनागतं विलोक्य पितरावपि प्रमोद मेदुरांतःकरणो जाती। अयाग्निकापत्रः क्रमेण यौवनं प्राप्तोऽधिगतसकलकलाकलापः शशांक इव पित्रोर्हदय मुदं प्रमोदविकसितं चकार । एवं यौवनवनगतोऽप्यसौ सिंह इव मन्मथव्यावशरव्यतां न जगाम । वैराग्यरसामृतधारासिक्तं तस्य हृदयं केवलं मोक्षमार्गगमनोत्सुकमेव बभूव । ततस्तेनाग्रहेणापि निजपितरावापृच्छय श्रीजयसिंहाचार्य: समीपे दीक्षा ग्रहीता । क्रमेणासावनिकापुत्रमनिनि जहढबुद्धिवेडया सकलसिद्धांतपारावारपारं प्राप्तस्तदा गुरुणापि तं धुर्यमिव सकलगरछभारवहनसामर्थ्य यतं ज्ञात्वा तरमै आचार्य पदवी दत्ता । क्रमेणासावाचार्या निजपादचारी
२६६।
