________________
श्री दानादिकलक
वत्तिः
॥२२॥
धर्मेद्रः समागत्य तो निवारयामास, परमेकोऽपि न निवर्तते । तदेंद्रेणोक्तंन्यवामेव द्वंदयुद्धं कुरुतं, येन जनसंहारो न जायते । ताभ्यामपि तत्प्रतिपन्नं, तत्र १ वाग्युद्धं, २ दृष्टियुद्ध, ३ बाहयुद्धं, ४ मुष्टियुद्ध, ५ दंडयुद्ध, चेति
कुलक पंच युद्धानि स्थापितानि । ततस्तैर्युद्यमानयोस्तयोर्मध्ये भरतो हारित: । तदा खिन्नमानसेन तेन बाहुबलेस्परि चक्र-रत्नं मुक्तं । चक्रं तु गोत्रिणं न पराभवति, ततो बाहुबलिः क्रुद्धः सन् मुष्टिमुत्पाटय भरतप्रति मारणार्थ ऋषभी
कथा घावितः सन् मनसि चिंतयति, अहो बद्धभ्रातरं कथं मारयामीति विमृश्य तेन स्वमस्तकात्पंच-मुष्टिलोचं कृत्वा दीक्षा गृहीता । अहंकारं धत्वा कायोत्सर्गण स्थितः, वाहम्या प्रतिबोधिते सति कायोत्सर्ग पारयित्वा यावत् स चलति तावत्तस्य केवलज्ञानं समुत्पन्नं । स्वामिनं वंदित्वा स केवलिपर्षदि स्थितः । अथानुक्रमेण स्वामी चैकलक्षपूर्व चारित्रं केवलिपर्यायं च पालयित्वाऽष्टापदपर्वते दशसहस्र-साधभिः सह मोक्षं गतः । भरतचक्रिणा तस्मिन् स्थाने चतुर्मुखो जिनप्रासादः कारितः । अथ राज्यं भुंजानस्य भरतस्य व्यशीतिलक्षपूर्वाणि सुखेन गतानि । एकदा भरत आदर्शगृहस्थित: सन्मुद्रिकापतनेनाऽनित्यभावनां भावयन् केवलज्ञानं प्राप्तः । तत्र देवतादत्तसाधुवेषो भरतमुनिर्दशसहस्र-मुकुटबद्धराजर्षिपरिवृत्तसहस्रपत्रकमलसनमारुह्य धर्मदेशनां ददौ । लक्षकपूर्व केवलपर्यायं पालायित्वा मोक्षं गतः, एवं श्रीमानादीश्वरो भगवान धर्मकार्यादिलोकस्थिति-करणास्त्रलोवय-पितामहो जातः, इति श्रीदानकुलके ऋषभजिनकथा ॥
करुणाइदिन्नदाणो, जम्मंतरगहिअपन्नकिरिआणो । तित्थयरचविकरिद्धि, संपत्तो संतिनाहोवि ॥६॥
