________________
1॥२५५॥
सुंदराभिधग्रामे द्विज को वसति । तेन मयताचार्यममीपे देवानां धन्वा स्वयीमहिनेन दीक्षा ग्रहोता । अब सा ब्राह्मणी चारित्रं पालयंती चिनयति यस्मिन धर्म म्नानादिद्धि म्ति, एवं चितयन्या तथा नोचगानाकोपार्जितं । प्रांने च नदनालोच्यानानपूर्वक कालं कृत्रा मा देवलोक देवांगना जाना । ब्राह्मणोऽपि संयममागध्यानगनेन कालं कृत्वा नवंब देवोभन । इनश्चलावदनाभिधपुरे इलादेव्यभिषदेच्या एकं मप्रभाव स्थानं वर्तते । नत्रका व्यवहारिभायां मबंदा नम्बा: पूजां विधाय पत्रं याचने । क्रमेण महिनजीवो देवलोकाच्च्युनम्तम्याः कुक्षी गर्भत्वेनावातन्त् । इलापुत्र इनि च तस्य नाम दतं । क्रमण च म यौवनं प्राप्तः, इत ब्राह्मणोजीबीपि पूर्वबद्धनीचगोत्रकमोद येन देवलोकाच्यतो नटम्यकस्य गह पीवन ममन्पन्नः, क्रमेण मा नटपुत्री योवनं प्राप्यनीवरपलाण्याद्युपेना जाता । अर्थकदा म नटो निजकुटुंबयुन आजीविकार्थ निजकलादर्शनायलावर्द्धनपुरे समागतः ।
अथ चतुष्पथमध्ये स मा वंशारा लोकानां पुरी निजांगमोदनादिकलां दर्शयति । इतस्तत्रागनेलापुरेण सा महारपयौवनवनी नटपुत्री हटा । तां दृष्ट्वा माहितोऽमो मदनभर्गवट्टो निजगहे समागत्य जीर्णमंचकोरि मृतो मात्रादिपृष्टोऽपि किचित्र जल्पति । तनाज्यारहण पित्रा पटोऽमो निजमनोरथं कथयामाम ।
तदा पित्रोक्तं हे पुत्र ! एषो नीचकुलोत्पनाना म्पर्श नापि क्यमपवित्रीभवामम्नहि विवाहस्य का बार्ता ? | अहं त्वामतियौवनपलावण्यादिगुणगणालंकृना मुकलोद्भवा व्यवहारिपुत्री परिणावयिष्यामि । एवं बहधोतोऽप्यसौ कथयामास ममाग्यकन्येन्छा नास्ति, चेदमौ नटशी मम न मिलिष्यति तदाह प्राणत्यागं करिष्यामि ।
