________________
श्रो
भाव:
दानादिकुलक
कुलकर
तिः
प्रसन्नचं
कथा
॥२५६ ।
वासियदा पदोलिनि । तता सय वंशोच्छेदपूर्वकं मुक्ताभिलाषो निरथर्क एव भविष्यति ।
अथेति वातयतोस्तयोवंचनमम्लहरी श्रीप्रसन्नचंद्रराजर्षे: कर्णकोटरे प्रविश्य तन्मानमहद्यालवालसमुदभुतं धर्मध्यानाकरं शिथिलीकृतानित्यभावनामूलं कंपयंत्याच्छादनीभूतसमताभस्म दूरीकृत्य दुानबूलमालाकुला कोपानलज्वाला प्रकटयामास । तेनामी विचारयामाम येभ्यो मंत्रिभ्यो मया भरिमन्मानपूर्वक संपदो दवा विश्वासपात्रसुजनांश्च तान विचित्यैतन्युवराज्यादिरक्षणकार्य समर्पितं, त एव यदि दृटीभूय मम पुत्रादिविनाशनपग भविष्यति तहि नि:कृषीभूय स्वयमेवाहं तेषामित्थं निषूदनं विधास्ये । एवं वितयन्न सौ मनसव केवलं शस्त्रादिभिरतेषां मारणं समारब्धवान् । अनुक्रमेण श्रेणिकनपो हस्तिम्कंधस्थस्तत्र समागतो दृष्ट्वा च ध्यानकानमानस प्रसत्रचंद्रराजषि स्वयं हस्तिस्कंधादुत्तीयं तत्प्रशंसापूर्वकं बंदित्याऽमें चचाल 1 क्रमेण श्रीवीरप्रभोः समीपे समागत्य वंदनां च कृत्वोचितस्थानस्थो धर्मदेशनां शुश्राव । देशनांते नृपेण पृष्ट-हे भगवन् ! पषि समागच्छता मया दुष्करतपः क्रियाधिरढो यदा प्रमत्रचंद्रराजधिर्वदितस्तदेव चेदसो कालधर्म प्राप्नुयातहि क्त्र व्रजेत ? भगवतोक्तं हे नप ! तदासी सप्तमे नरके व्रजेत. तत् श्रुत्वा तीवविस्मितेन राजा चितितं हंतेहग्दुष्करतपोध्यानाधिरूटमुनेरपि गतिः सप्तमनरकरूपा कथं संभवति ? परं ननं प्रभुणा युक्तमेव प्रोक्तं भदिप्यतीति क्षणं वितयं तेन पुनः पृष्टं स्वामिन्नधुना चेत्कालं कुर्यात्त है क्व व्रजेत् ? प्रभुणोक्तमधुना मतोऽसी पंचमेऽनुत्तरविमाने ब्रजेत् ।
तत् श्रुत्वावर्णनीयविस्मयमापन्नेन राज्ञा पृष्टं स्वामिनस्य महदंतरितवृत्तांतस्य कारणं मयि कृपां विधाय
।।२