________________
श्रो दानादि
कुलक
वृत्तिः
| २५४॥
यूयं कथयत ? तदा प्रभुस्तस्य सुमुखदुर्मुखाभिघनत्सेवकमुखनिःसृतवचनंध्यनिपरावर्तनादिपूर्वी वृत्तांतकथनपुरस्सरं कथयामास है राजन्नैवं स राजर्मिनसा युद्धं कुर्वन् निःक्षीणनिजसो मुकुटेनापि यत्रुजिघांसीद्यतो यावन्मस्तके निजहस्तं त्यस्तवांस्तावन्मस्तकं तु लुंचितं ज्ञात्वा निजवाचंयमत्वं च संस्मृत्य पुनरनित्यतादिभावना जहृदयोद् भूतदुर्ध्यानानलमुपणामयंस्तवैयां मनसि घ्यायच जग्राह । क्रमेण च दुर्यानं परित्यज्य शुभध्यानं प्राप्तवान् । इतो देवदुंदुभेर्ध्वति श्रुत्वा तेनोक्तमयं ध्वनिः कृतः श्रूयते ? स्वामिनोक्तं तस्यैव प्रचंद्रमुनेः केवलज्ञानं समुत्पन्नमस्ति । तम्य महिमार्थ गच्छद्भिदेवैः कृतव्यं देवदुभिनादः श्रूयते तत् श्रुत्वा श्रेणिकानंद प्राप्तः । अथ क्रमेण सोमचंद्रराजरपि केवलज्ञानं समुत्पन्नं । एवं वल्कलीनेयोऽपि केवल परि पाल्य मोक्षं गताः । इति श्रीप्रमन्त्रचंद्रराजपिकथा ||
सुस्सुसंती पाए, गुरुणीणं गरहिऊण निअदोसे । उपपन्नदिव्वनाणा, मिगावई जयउ सुभावा ॥५॥
व्याख्या - गुरुणाः श्री चंदनबालायाः पादो चरणो शुश्रूषमाणा मेवमाना, अर्थात्तस्याः पादयोनिजशिरः संस्थाप्य क्षमां मार्गयंती निजदोषाणां गणां कुर्वनी दिव्यज्ञानं केवलज्ञानं प्राप्नुवनी एवंदिया शुद्धभावा सा मृगावती जयतु । तस्या मुगावत्या वृत्तांतो विस्तरतः पूर्व शीलकुदकाधिकारे कथितोऽस्ति ||५||
भयवं इलाइगुत्तो, गुरुए संमि जो समारूढो
दट्टण मुणिवरदं सहभावओ केवली जाओ || ६ || व्याख्या यो महति वंश समारुतः सन् मुनिवरेंद्र दृष्ट्वा शुभभावतः केवली जातः स इदाचीत्रनामा भगवान् जयतोति शेष इति ||६|| तस्य कथा चेन्थ
भाव:
कुलकम्
प्रमत्रचंद्र
क्या
२५४1
