________________
श्री
हावसरे प्रभुबिलोकनानंतरं जातिस्मरणास्माधुदानविधि जानन् स गवाक्षादुत्तीर्य स्वामिनं नंदित्वा निमंत्र्य च दान दानादि
स्वगहे समानीतवान् । भगवदग्रे चेक्षरसानो घटा दीकिताः । भगवतापि तन्निर वद्यं ज्ञात्वा स्वकीयहस्तौ प्रसारिती. कुल कम कुलक
पाणिपतद्ग्रहलब्धिमहिम्ना तस्यैकोऽपि बिदुरधो न पतति । थेयांसो रसं निक्षिपति तच्छिग्बोध्य वर्धते । एवं वृत्ति : स्वामिना बैशाखशकलततीयादिवसे पारणं कृतं । तदादितो लोकेभयतनीया जाता । श्रीयांसगहे पंच दिव्यानि भजन
कथा 1 च प्रकटितानि । भगवना नत्र पारणं कृत्वा विहृत, श्रेयांसेन च सबलोकेभ्य: साधूनां भिक्षादानविधिः शिक्षा.
पिता ! स्वामी चानुक्रमेण सह वर्ष यावच्छद्मस्थत्वं पालयन पुरिमतालनगरे समागतः । तत्र फाल्गनकृष्णकादश्यां भगवतः केवलज्ञानं समुत्पन्नं । चनु पष्टिभिरिद्रः समागत्य समवसरणं कृतं । तदा भरतग्य यमकशमकाभ्यां द्वे वर्धानिके दनं । केन् भगवन्केवलज्ञान-वार्ता कथिता । अपरेण चायुधशालायां चत्ररत्नोत्पत्तिः कथिता । तदा भरतः क्षणं विमश्य धर्मधिया ग्वामिकेवलज्ञानमहिमानं कर्तुं पुत्रविरहदुःखेनांधीभूतया हस्तिस्कंधाधिदया। मात्रा मरुदेव्या मह चलित: । मार्गे वादियादिध्वनि श्रुत्वा तत्कारणं मरुदेवी पप्रच्छ । तदा भरतेनोक्त-हे मानः ।। थीऋपभदेवस्य केवलज्ञानं समुत्पन्नमस्ति । ततो देवस्तस्य समवसरणादि महिमा कृतोऽस्ति, तत्कृतोऽयं गीतगानवादित्रादि-बनिः श्रूयते । तत् श्रुत्वा मम्देवो-माता विरागतां प्राप्ता सती चितयत्यहोऽहं तु यन्मोहबशादंधीभूतास्मि स स्वयमीदशानि सुखानि भुनक्कि । ततो नास्ति कोऽपि कस्येति ध्यायंत्यास्तस्याः चक्षःपटलानि ध्वस्तानि | कर्मक्षयतः केवलज्ञानं प्राप्य सा मोक्षां गता । भरतेन स्वामी वंदितः । प्रभुणा च देशना दत्ता ।
