________________
दान
दानादि
कृल कम्
कुलक
ऋषभनिन
कथा
IS प्रमुखसर्वमपि प्रदर्शितं । अथ ते सर्वेऽपि लोका: सुखेन स्वकार्यपरास्तिति । भगवता विपविलक्षपूर्व राज्यं पालितं.
एवं सर्व व्यशीतिलक्षपर्व जातं । ततो लोकांतिकदेवाः समागताः, दीक्षाया अवसरी कथितः । स्वामिना ज्ञानेन वृत्तिः दीक्षावसरं विज्ञाय बाषिकदानं दत्तं । प्रतिदिनमेका कोटिरष्टौ लक्षांश्न सौणिपान् ददाति. वाषिकदानमिलने
विकोटिशतं चाष्टा शोतिकोटयधिकमशीतिलक्षदानं जातं । इदं सर्वमपि दान व्यमितादेशानदः समानीय पूरयति । ॥१८॥
ततो भरतादिभ्यो राज्यं विभज्य स्वामो कच्छमहाकच्छादिचतुःसहस्रपरिवारपरिवतो महोत्सवपूर्वक नतुःपरिटभिरिनिर्मिता शिबिकामारुह्य नगराद्वहिनिर्गत्य अयोध्याया उपक्नेऽशोकवृक्षतले चतुष्टिक लोच कृत्वा चैत्रकरणा
मीदिने उत्तराषाढानक्षत्रे पश्चिमा दीक्षां गृहीतवान् । इन्द्रादयः स्वस्थाने गताः. भरतादयोऽपि पुत्रा भावविरहणाधुपातपूर्वकं गृहे समायाताः । अथ स्वामिनो वर्ष यावदनादिकं नो मिलितं । ते सर्वचतु सहस्र
मुनयोऽप्याहाराऽभावेन तापसा जाता | कन्दमहाकच्छपुत्रौ नमिविनमी दीक्षाबसरे स्वामिनिर्देशासारदेशं गतार वास्तां, पश्चादागतौ च स्वामिनं तथाभूतं श्रुत्वा प्रभसमीपे समागत्य विज्ञप्ति चक्रतुः हे स्वामिनावयो राज्य
देहि ? कतिचि दिवसानंतर धरणेद्रो भगवद्वंदनार्थ समायातस्तेन नमिविनमिभ्यां प्रोक्त-कथं युवा सेवां कुरुथः ? I ताभ्यामुक्तं-राज्यप्राप्त्यर्थ धरणेद्रेणोक्तं-यदा भगवता दानं दत्तं तदा युवां क्व गतो? ताभ्यां प्रोक्तं-परदेशं गतो अन्यस्य कस्यापि चाग्रे याचनां न कुर्वः, आवयोस्तु स्वामो दानं दास्यति । ततो धरणेद्रेणोक्तमहं पाताल वासी धरणेंद्र: स्वामिनः सेवकोऽस्मि, युवामपि तत्सेवको, अत आवयोतित्वेन स्वामिन आज्ञया वैताढषपर्व विद्या
||१८॥
