________________
* कायां निजपात्राणि सम्यकुर्वता हस्तस्थं घृतपात्रं भूमौ मुक्तं । विनयान्वितेन भवदेवेन भूमिस्त निज हस्ते घृतं,
तात्रता भवदत्तस्ततः प्रस्थितो भवदेवोऽपि तद्धृतपात्रमादाय तस्य पृष्टे गतः । ॥२०९॥
अथ पृष्टगता अन्ये सर्वेऽपि संबंधिनो नगरप्रतोलीतो व्याघुट्यबलिता: । भवदेबेन चितितं भ्रातुः पावें झोलिकायामतिमारोऽस्ति, तनम्नमै पात्रमिदं दत्वा पश्चाद्वलनं ममायुक्तमेव । अथानेकविधां वात पथि कुर्वतौ सौ द्वावपि बने गुरुसमीपे प्राप्तौ । भवदेवं दृष्ट्वा गुरुणोक्त कोऽयं तरुण: ? भवदतमुनिनोक्त भगवनयं मम भ्रातास्ति । पुनरुणोक्तं घृतात्रोत्पाटनेन कथमयं दोक्षाभिप्रायेण समागतोऽस्ति? भवदत्तेनोक्तं भगवान् यथादेशं दास्पति तथाई करिष्यामि । तत् श्रुत्वा गुरुणा भवदेवं प्रत्युक्त भी भवदेव किं ते चारित्रग्रहणभावोऽस्ति?
तदा तेन विनयिना बिचारितं भ्रातृवचनमलीक न कार्यमिति विचित्य तेनोक्त मम भावोऽस्ति । तदा गुरुणापि 18 ज्ञानतो लाभं विज्ञाय तत्क्षगं तत्रैव तस्य दीक्षा दत्ता ।
अथ भवबस्तु निजनवपरिणीतां स्त्रियं स्मरमाणो मजयव केवलं चारित्रं पालयति । अथ कालांतरे वृद्धभ्राता भवदतोऽनशनं कृत्वा मृत्वा च सौधर्म देवलो के देवो जाताततो भवदेवेन चितितं मया केवलं भ्रातुः प्रीतये एव चारित्रं गही नमस्ति । अथ भ्राता तु स्वाभागभवत्, किच मद्विरहदुःखिनी नवपरिणीतनागिला चंद्र
विना चकोरीव ताम्यतो भविष्यति । इत्यादि चितयन्नसी गुरुमनापच्छचव स्वीयग्राम समागत्य निजगृहे समाPol यातो गृहांगणोपविष्टा नागिलां च दृष्ट्वापि तां स नोपलक्षयामास, तया च चतुरया स उपलक्षितः । ततस्तेन
