________________
तपः
वत्ति :
संदरी
कथा
॥२०८।।
श्री दुर्बलं ? तयोक्तं मम चारित्रग्रहणेच्छा वर्तते तस्मादादेशं देहि । ततो भग्ताशया महोत्सवपूर्वकं तया श्रीऋपभ- दानादि
- देवप्रभुसमीपे दीक्षा गृहीता, निर्मलं चारित्रं प्रपाल्य चतुरशी तिलक्षपूर्वाभत्रश्वा केवलज्ञानं च प्राप्य या मोक्षे कुलकKगता ।। इति श्रीतपकुलके ऋषभजनपुत्रीमन्दरीकथा ।।
जं विहि अमंबिलवं, वारसबरिसाइ सिवकुमारेण । तं दठ्ठण जंबरूपं, विम्हइओ सेणिो राया ॥१६॥
व्याख्या-यद् द्वादश वर्ष यावदाचाम्लतपो येन शिवकुमारेण कृतं, तस्य श्रीजंबम्वामिनः स्वरूपं दृष्ट्वा ओणिको राजा बिस्मितः ।।१६।। तस्य कथा चेत्थं ।।
एकदा राजगृहनगरे श्रीमहावीरः समवसृतस्तदा श्रेणिकेन महोत्सवपूर्वकं तत्रागत्य प्रभु वदित्वा देशनां च श्रुत्वा पृष्ठं-स्वामित्रस्यां चतुर्विगतौ चरम केवलो को भविष्यति ? स्वामिनोक्तमयं समीपस्था विद्यमालिदेव इतः सप्तमे दिने च्युत्वात्र तव नगरे जंबूनामा चरम केवली भविष्यति । तदा राज्ञा पुनः पृष्टं-स्वामिन्निकटव्यवन कालोऽप्ययं देवो महातेजस्विरूपवान् कथं दृश्यते ? प्रभणोक्तं मगध देशे सुग्रामाभिधग्रामे भवदत्तभवदवाख्यौ द्वौ भ्रातरावभतां, तयोवृद्धभ्रात्रा भवदत्तेन वैराग्येण दीक्षा गहीता । अर्थकदा स निजसंबंधिमिलनाय तस्मिन्नेव ग्रामे समागतः । अथ तस्मिन्नवसरे भवदेवो नागिलाभिधा खियं परिणीय तस्या मंडनकार्य तत्पर आसीत् । भवदत्तं समागतं विज्ञाय संबंधिनो घृतादिभिर्भक्त्या तं प्रतिलाभयामासुः । इतो भवदेवोऽपि निजम्रातरमागतं श्रुत्वाउपमंडितामेव निजभार्यां त्यक्त्वा बदनोत्सुकस्तस्य समीपे गतो वंदित्वा च पार्श्वे स्थितः । तदा मुनिना झोलि
।।२०८॥
no
m-----
-
----
----
