________________
||२०१॥
अथ द्वितीयशालिभद्रभगिनीपतिघन्नाणगारस्य कथा कथ्यते-प्रतिष्टितपुरपत्तने काचिदेका वृद्धा सपुत्रा वसति, सा नित्यं वत्सान् गृहीत्वा बने चारयति । एकदा तस्य पुत्रेण मातुः पार्श्वे क्षे रेयी याचिता, परं निर्धना सा बहानाम रोदिसा । समा दयापराभिः प्रातिवेश्मिकचतुःस्त्री भिस्तस्यै दुग्धनंदलघतखंडादि सामग्री दत्ता। ततम्तयापि रेयी निष्पादिता परिबेषिता च पुत्राय । इतः कश्चिन्मासोपवासी साधुस्तबाहारार्थ समागतरतं दृष्ट्वा हृष्टेन तेन पुत्रेण स्थालीगता सर्वापि ौरेयी साधवे प्रतिलाभिता । साधुगमनानंतर मात्रा पुत्रस्थाली रिक्तां दृष्ट्वा तस्यान्यक्षरेयी परिवेषिता, चितितं च मम पुत्रो बहुक्षुधातुरोऽस्ति ।
अथ मातृस्नेह दृष्टिपतनात्स बालोऽजीर्णत्वेन रात्रौ मत्वा तस्यैव नगरे धनाढय कस्य श्रेष्ठिनो गृहे धन्नाभिध: पुत्र: समभवत् । यौवां प्राप्य तेन द्वासप्ततिकला अभ्यस्ताः । पितरौ तस्य बहुमानं रक्षतस्ततस्तस्य त्रयो भ्रातरो मत्सरं धारयति । श्रेष्ठिना तं वृत्तांतं विज्ञाय तेभ्यः पत्रेभ्यः प्रोक्त-ययं कथं खेदं धारयथ ? तैः प्रोक्त-वयं वद्धास्तथाप्यस्मान विहाय युवां धन्नायब कथमत्यादरपरौ स्थः ? पित्रोक्त-कुमारोऽयं भाग्यवान स्ति । तस्य जन्म तोऽस्मद्गृहे धनधान्यादिवृद्धिर्जातास्ति । तत् श्रुत्वा तैरुक्त तहि यूयमस्माकमपि परीक्षां कुरुत ? तदा श्रेष्ठिना तत्प्रतिपश्च तेभ्यः पृथक्पृथक् विशतिविशतिरूप्यका दत्ताः । प्रोवतं-चेभ्यो रूपकेभ्यो व्यापारं कृत्वा लाभमधिगच्छत । तापारं कुर्वद्भिर्मलमपि निमितं, निद्रव्याश्च संतो गहै समागताः ।
अथ धन्नोऽपि तान रूप्यकान् गृहीत्वा चतुष्पथे गतस्तत्रको वैदेशिको निजैकमेषविक्रयार्थमागतस्तेन दष्टः।
ही
२०
