________________
।। १८५ ।।
गृहभारं समयं स्वयं चारित्रमादाय तुंगिकगिरिशिखरे चतुराहारप्रन्याख्यानपूर्वकं कायोत्सर्ग विवाय पटिदिनानि यावत् काकादिजंतूकृत्तकदर्थनां सहमान: शुभध्यानेन मृत्वा सौधर्मेन्द्रो जातः स तपसश्राज्ञानतपस तप्त्वा मृत्या च तस्य वाहनमैरावणो जातविज्ञानवेंद्रं निजवैरिणं विज्ञाय निजद्वित्र्यादिरूपं विधाय भापयामास । इंद्रेणाप्यवधिनातं तापसजीवं विज्ञाय वज्रं दर्शवित्वा तस्य तर्जना कृता । नासौ भीतः सन् बांतो जातः । ततो मुत्वा तिर्यग्योनिषु बहु परिभ्रम्य सोऽयमसितयक्षो जातः अहं च हस्तिनागपुरे सनत्कुमारो जातः । तत् श्रुत्वा हृष्टेन महेन्द्रसिहेनोक्तं हे मित्र ! संप्रति चिरविरहदुःखितयोर्मातापित्रोः समीपे त्वं समागच्छ । ततः सनत्कुमारीऽपि विमाना निजकलभाषितो मित्रतस्तूर्णं हस्तिनागपुरे समायानस्तदा तमेतादृगुऋद्धियुतमनेक वधूमहिन च समागतमालोक्य मातापितरावत्यंत प्रमोदं प्राप्तौ ।
अथ कतिचिद्दिवसानंतरमायुधशालायां चत्ररत्नं समुत्पन्नं । ततोऽसौ चरत्नानुगः पखंडानि साधयित्वा निजनगरे सभागत्य चक्रवतिपदवी पालयामास । इतो लिअ वर्ष गममानंतर मीशानदेवलोकास्कोऽपि महारूपवान् देव: सौवर्मेद्र सभायामागतस्तस्यातीवमनोहरं रूपं दृष्ट्वा सभास्थितैर्देवैरिद्रः पुष्टः स्वामिन्! अस्य देवस्य रूपं केन कारणेनातीवसुंदरमस्ति ? इंद्रेणोक्तमनेन देवेन पूर्वभवे आचाम्लवर्द्धमानाभित्रं तपः कृतं । तेनासावतीवरूपवानस्ति । पुनर्देवैः पृष्टं स्वामिन्नस्य सदृशमस्त्यन्यस्यापि कस्यचिद्रूपं ? इंद्रेणोक्तं भरतक्षेत्रे चतुर्थच किसनत्कुमारस्य रूपभस्मादप्यधिकमस्ति । तत् श्रुत्वा विजयवैजयंताख्यो देवी तदधानां द्विजरूपीभूये तत्र सनत्कुमारनगरे
CONECONOMIC
।। १८५ ॥
