________________
श्रो दानादिकुलक
वृत्तिः
।।१८४॥
ततो राजापि नागदत्तवद्ग्रथिलो जातः संस्नया सहाग्निप्रवेश कर्तुमिच्छति । तदा मंत्रिणः कथमपि नपप्रति- तपः बोधाय प्रच्छन्नं तत्कलेवरं नगराद्वहिर्यनमध्ये मुमुचस्ततो द्वितीयदिने च राजानं तत्र समानीय तत्कलेवरं दर्शया
कुलकम मासुः । तदातिदुगंधयुतं शालादिभिर्भक्षितं कृगिकुलव्याकुल च तन्निरीक्ष्य रामा वितितं धिग्मां यदर्थ मया धर्मकुलल जादि त्यक्तं तत्स्वरूप त्वीदृशं दृश्यते । इति वैराग्यपरेश तेन पुत्राय राज्यं दत्वा सुधर्माचार्यसमीय मनकुमा
कथा दीक्षा गृहीता, निर्मलतपांसि च तप्त्वा तृतोयदेवलोके स देवो जातस्ततश्च्युत्या रत्नपुरे श्रावककुले समुत्पनी जिनधर्माभिधोइसौ शुद्धसम्यक्त्वं पालयति ।
अथ स नागदत्तजीब. स्त्रीवियोगतो दुनिन मृत्वा तिर्यग्योनिपु च बहु परिभ्रम्य दरिद्री ब्राह्मणो जातस्तत्र च दुःखगभितवैराग्येण स सन्यासी जातः । द्विमासतपः, कुबंन् रत्नपुरे समागतः । तदा तापसभक्तेन राजा स पारणार्थ निमंत्रितो यावज्जनसमूहर्वेष्टितो महोत्सवपूर्वक नगरे समायाति तदा पथि तेन स जिनधर्मश्रावको विलोकितः । तं दृष्टबोल्लसितपूर्वभववरेण तेन तापसेन राज्ञे प्रोक्तं यदि त्वमस्य श्रावकस्य पृष्टे स्थाली संस्थाप्य मां भोजयसि तदैवाहं पारणं करिष्याम्पन्यथा नंद करिष्यामि । तत् श्रुत्वा तद्भक्तो राजा बलात्कारेणापि तं श्रावकमाहूय तस्य पुरटेऽत्युषणभोजनस्थाली संस्थाप्य तापस भोजयामास ।
अथ तापसभोजनानंतरं स्थाली यदा दूरीकृता तदा तत्पष्टत्वक् समुत्तीर्णा, पतितं च तत्र कुहिरं निःसृतं च तस्मामांसमपि । अथ स श्रावकः क्षमायुतो गहमागत्य कुटुंबिना सर्वेषां च क्षामयित्वा वृद्धपुत्राय च सर्व
॥१८
