________________
गलित मदनविकारया तया सद्यो गृहकपाटौ समुद्घाटितौ । तदा सुदर्शनोऽपि दूत ततो नि:सृत्य व्याधपंजरमुक्तपक्षीव निजगहे समायतो गृहीतश्च तेनाद्वितीयेन परगृहगमने नियमः । इतश्चैकदा विश्वेऽपि नगरजना इंद्रमहोत्सवे समागते वनमध्ये गंतुं प्रवृत्ताः । अभयाराश्यपि कपिलायुता सुखासनस्थिता बने चचाल । मागें ताभ्यां पंचांगजपरिवता तांबूलचर्वणारुणाधरपल्लवा स्तनफलस्तबकान्विता विकसित हास्यकुसमोत्करा जंगमा कल्पवल्लीव सुदर्शनभार्या मनोरमा दृष्टा । ला भरिपुत्रवतों दृष्ट्वा साधारणस्त्रीस्वभावतः कपिलयाऽभयाय पृष्टं-हे सखि ! कस्येयं भार्या वर्तते ? अभययोंदितमियं पंचपुत्रोपेता सुदर्शनशेष्ठिभार्यास्ति । तदाश्चयं गतया कपिलया हसित्वोक्त-हे सखि ! क्लीबस्यापि कि संततिः संभवति ? अभययोक्तं त्वया कथं जातं यत्मदर्शनः क्लीबोऽस्ति ? तदा तया. | प्यतिस्नेहेन स्वकीयः सर्वोऽपि वृत्तांतस्तस्यै कथितः । तत् श्रुत्वा हसित्वाभययोक्तं-हं सखि ! त्वमीदृशी चतुरापि तेन धृर्तेन बंचिता, नूनं स परखीसगे एवं नपुंसकोऽस्ति, स्वगृह गहिण्याः पुरतो नपुंसको नास्त्येव । तत् श्रुत्वा हास्यकोपकलितया कपिलया प्रोक्तं-हे भगिनि ! मम चानयं तु भस्मनि हुतमिव निरर्थक गतं, परं यदि संप्रति त्वं चेत्सुदर्शनं बंचयेस्तदेवाहं तवापि चायं सत्यं जानामीत्युक्ता साभिमाना राश्यपि तत्कार्थि प्रतिज्ञां चकार,
अथ कतिविद्दिवसानंतरं राझ्या निजधावीमातुः परो निजप्रतिज्ञावार्ता कथिता । धाया पोतंत्वं चितां मा कुरु । तवेमा प्रतिज्ञामहं पूरयिष्यामीत्युक्त्वा तामाश्वासयामास । अथ क्रमेण तया ज्ञात
||११
