________________
||१५१॥
तद्दिनतः सकालो भविष्यतीति कवित्वा स्वयमनशनं प्रतिपद्य स्वर्ग गताः । अथ श्रीवत्र सेनसरिरपि बिहरन् र क्रमेण सोपारकं प्राप्तस्तत्र च तेन लक्षमूल्यपाकतो भिक्षा लब्धा गतश्च दुष्कालः । श्रीवत्रसेनसुरितो नागेंद्रचंद्रनिर्वृत्तिविद्याधराख्याश्चत्वारः शाखा निर्गता: ।। इति श्रीशीलकुलके वनस्वामिकथा ।। मुणि तस्स न सका, सदस्स सुदसणस्स गणनिवहं । जो विसमसंकडेसवि, पडिओवि अखंडसीलधरो ।।१४|
व्याख्या-तस्य सुदर्शनधेष्टिन: श्रावकस्य गणनिवई जातं पंडिता अपि समर्था न, यो महानुभावो विषम|| संकट पत्तितोऽप्यखंडशीलधारकः संजातः ।।१४।। तस्य कथा चेत्थं--
अंगदेशे चंपानगाँ दधिवाहनो राजा, तस्य रूपनिजितरंभाऽभयानामभार्या किं च तस्यामेव नगर्या रुषभदासाख्यः श्रेष्ठी, तस्य भार्याऽहंदास्यभिधानास्ति । तयोर्ग हे सभगाभिधो गोमहिण्यादिपालको गोपालोऽस्ति । स सर्वदा गोमहिण्यांदिचारणार्थ वने याति । अथैकदा बनारपश्चाद्वलमानेन तेनैको निर्वस शीतपरीषहं गृहणन् । प्रतिमास्थो मुनिदृष्टः । सुभगो गृहमागत्य तत्साधुशीतकष्टं स्मरन् रात्रि कथंचिदतिक्रम्य प्रभाते पुनर्गोमहिण्यादियुतस्तत्र बने समागतः । मुनि च तथैव ध्रुवमिव तत्र निश्चलं दृष्ट्वा हृदि चमत्कृतः । तावन्मुनिः "नमो अरि
हंतागं" इत्युचरन्नाकाशे समुत्पतितः, तदा सुभगेन बितितं "नभो अरिहंताण" इति नग गगनगामिनी विद्या PA संभवतीति विचार्य स दिवारानं तदेव पदं जल्पति 1
॥१५॥
