________________
।। १४१ ।।
अधरामृतपान मार्गयितुं विविधप्रार्थनादुर्ललितानि वचनानि जजल्प । तदा तत्प्रतिबोधकधिया वेण्ययोक्तं-हं साधो ! घनघनं विनाऽस्मद्भोगामृतास्वादो न लभ्यतेऽतो तदानय । मुनिनोक्तं मम पार्श्वे क्रिमनि घनं नास्ति । तयोक्तं- हे साधो ! यदि तव मया सार्धं भोगकरणेच्छा भवेतहि त्वं द्रुतं नेपालदेशे ब्रज ? शाधिपतिविदेश गतसाधवे सपादलक्षदीनार मोल्यं रत्नकंबलंक दधति । तद्गृहीत्वा त्वमत्रागत्य मे च तत्समयं सुखेन मया मह भोगान् भुंक्ष्त्र ? तत् श्रुत्वा भोगाभिलाषानिलप्रेरित इव स साधुनिजचारित्रमार्ग विस्मृत्य घनागममत्रगणयांत्पथेनापि गच्छन्नंपालदेशे संप्राप्तः । तत्र राजानं मिलित्वा तत्तो रत्नकंबलं च गृहीत्वा पथि चौरभयेन तद्वंशतिनिक्षिप्य चलितः । मार्गे सत्यवचनतश्चौरविमुक्तोऽसौ रत्नकंबलयुतो वेश्यासमीपे समागतः । ततः तद्वत्नकवल वेश्यायं समयं तेन भोगप्रार्थना कृता । वेश्यया तु तत्कालमेव तस्मिन् मुन पश्यति सति तद्रत्नकंबलेन निजचरणप्रमार्जनं विधाय तद्दुर्गवकर्दमोपेतनिजगृहखालविवरे प्रक्षिप्तं । तद् दृष्वा मुनिनोक्तं हे सुभगे मया महाकष्टेनानीतं महामूल्यमेतद्रत्नकेवलं कथं त्वया खालविवरे निक्षिप्तं ? वेश्ययोक्त है मुने । त्वं किचित्प्रयाससाध्यमेतद्रत्नकेवलं तु गोवमि परं भवकोटिदुर्लभं तत्रैतचारित्ररत्वं मया गणिकामात्रयापि भांगाभिलाषधनैविनाश्यमानं कथं न शोचमि ? इति श्रुत्वा प्रबुद्धो मुनिः पुनर्वैराग्यमासाद्य वेश्यायें कथयामास, हे कोशे ! त्वयाहं संसारसागरे निमज्जत् सम्यक् तारितः अहह्मज्ञानवशात्स्थूलभद्र महामुनेरीययात्र समागमं । परमथ पश्चात्तापं गतो विचारयामि यन्मेरुरिव महाचंडानिलविपथैरकंपितः क्व स्थूलभद्र वाचंयमेशः, ववं
।। १४१ ।।
