________________
शीलकुलक
दानादिकुलकवृत्तिः
MAN
भीलवती कथा
119२४||
मार्थ कस्यचित्तरोश्छायायां प्रसुतौ । श्वरशुरस्तु तस्याश्चेष्टाविलोकनार्थ कृत्रिमनिद्रायुतो जामरमाण प्रसुप्तः ।
इत एकः काको निकटस्थकरीरवृक्षस्थितो जल्पति-यदत्र वृक्षमूले दशलक्षमितं द्रव्यमस्ति । तत् श्रुत्वा शीलवत्योक्तं-हे काक ! प्रथमं शृगायुक्त्या मे भर्तृ विरहोऽभवत् । अधुना त्वमप्युक्त्वा किं मात पित्रोरपि वियोग कारयिष्यसि ? तत् श्रुत्वाश्वर्य प्राप्तेन श्रोष्टिना द्रुतमुत्थाय पृष्टं, भो वधु त्वं केन सार्थ व लापं करोषि तयोक्तमहं तु स्वभावेगैब जल्पामि । गाढार हेण पृष्टया तया तद्व्य वृत्तांत: श्वशुराय निवेदितस्ततो हृष्टन श्वशुरेण तत्र खनित्वा तत्सर्व धनं निष्कासितं । अथ श्वशुरेणोक्तमयेत आवां निजगृहे एव गमिायावः । शीलवत्योक्तमथ मम पितुम निकटमस्ति, ततस्तत्र गत्वैवाबां पुननिजतगरं प्रति गमिष्याव: । श्वशुरेणोक्तमथ पश्चादेव तत्र गमनबार्ता । इत्युक्त्वा श्वशुरस्तया साघ पश्चालितो मार्गे च तेन तदा रायौं गमनकारणं पृष्टा शीलवती यथास्थित पंचरत्नप्राप्तिस्वरूपं जगी 1 तेनात्यंतहृष्टेन श्वशुरेण गृहे समागत्य पुत्रादिपरिवागय तस्या: सकल वृत्तांत निमय कथितमियं वनं साक्षालक्ष्मीरिवास्मद्गृहेऽस्ति । क्रमेण स रत्नाकरोष्ठी श्रावकधर्म प्रमाल्य सद्गति गतः ।
अर्थकदा राज्ञाजितसेनमाय तस्मै मत्रिपदवी दत्ता । एकदा नपो निजसैन्ययुतः परदेशगमनात्तको बभूव, कथितं च तेनाजितसेनाय यत्त्वयापि मया साध परदेणे समागंतव्यमिति । अथाजितसेनेन गहमागत्य शीलवत्यै तदुदंतकथनपूर्वकमुक्त, हे प्रियेऽधुना ते शोलखंडनचिता मम जायते । तदा शीलबत्योक्त, है स्वामिन् ! त्वं चितां मां कुरु ? एतां मम पुष्पमालां निजकंठे स्थापयित्वा यूयं व्रजत ? यदि सा म्लानि प्राप्नुयात्तदा त्वया
।।१२४॥
