________________
श्री दानादि
कुलकवृत्तिः
।।१२२।।
ततच्छ्रुत्वा हे राजन् ! स शुकजीवरत्वं जातः, सुलोचनाजीवस्तु कलावती जाता । एवं भवांतरेऽनया यत् yearsi छेति तेन कर्मोदयेन त्वयंतस्था हस्ती छेदिती । एतत् श्रुत्वा नृपराश्योर्जातिस्मरणं समुत्पन्नं पूर्वभवान् विलोक्य वैराग्येण ताभ्यां चारित्रमंगीकृतं ततः कालं कृत्वा तो देवी जातो, कालांतरे माक्षे च गमिष्यतः ॥ इति शीलकुलके कलावती कथा ।।
सीलवईए सील, सक्क सांगवे वभिउं नेयं यनिता पुरिता, चउरोदि पर्वाचिआ जीए ||१०|| - शीलवत्याः शीलं प्रति शक्रोऽपीद्रोऽपि वर्णयितुं न समर्थ भवति, यतः शीलगुणा अनंताः, इंद्ररय च मतिः स्वल्पा यया शीलवत्था राज्ञा नियुक्ताश्चत्वारोऽपि जनाः प्रबंचिताः संकटमध्ये निक्षिप्ताः अर्थाच्चतुभिधूर्त जनरिति प्रतिज्ञा कृता यद्वर्यं शीलवतों भुंजयिष्यामस्तान् धूर्त्तान् सा बनयामास । स्वीलमपि च तया रक्षितम् ||१०|| शीलवती कथा चेत्थं
आनंदपुरेऽरिदमनाख्यो राजा राज्यं करोति । तत्र मणिमाणिक्य मुक्ताफलादिनिजद्रव्यसमूहतो रत्नाकरं केवलं मकराकरमेव मन्यमानो रत्नाकराख्यो राजमान्यः श्रेष्ठी परिवसति । तस्य श्रीनाम्नी जिनधर्मपरायणा भार्यासीत् । तया पुत्राभावतोऽजितबलाख्या देवी समाराधिता । भाग्ययोगेनंकं पुत्ररत्नं लब्ध्वा तस्य तयाजितसेनेति नाम दत्तं । अथानुक्रमेण साऽजितसेनो बाल्यभावमपाकृत्य महिला हृदयकलापिघनगर्जतुल्यां यौवनावस्थां प्राप्तः । अथैकदा तस्य रत्नाकरस्य कोऽपि सेवको मंगलावतीनगर्यां गतोऽभूत् । तत्र तेन जिनदत्त श्रेष्ठिन गृहे कन्यर्कका
शील
कुलक
शोलवती
कथा
॥ १२२॥
