________________
श्री दानादिकुलक
वृत्तिः
..
ऋया
॥१०२॥
.
.
.
प्राप्त्यर्थमहमपि तेषामेव सुगरूणां शरणमंगीकरिष्यामि । अतो हे गजन् : मामाज्ञां दहि ? गमेणापि तम्या शोनअत्याग्रहं विनिश्चित्याज्ञा दत्ता । वैराग्यपरंपरया तया बहुपरिवारेण सह दीक्षा गृहीना । घनवानिकर्मधनदहन
कुन्टक कदाहनिभानि विविधानि हपांगि लाम्बा कालं वृन्ता सा माहेंद्रपदवी प्राप्ता । ततोऽनुक्रमेण च मोक्षं ग्राम्यति । ततो द्वादशसहस्रवर्षायु:क्षये लक्ष्मण: कालं कृत्वा चतुर्थे नरके गनः । श्रोगमेण विरहारेण पामामं चावन्मनलक्ष्मणगरीरमवाटच भ्रमितं । ततो देवीभ न जटायपक्षिजीवेन प्रतिबोधितो रामस्तस्याग्निसक्रारं कृत्रा दीक्षा गृहीतवान् । एकदा कार्यान्सर्गस्थितस्य रामम्य परीक्षणकृते शक्रेण सीताम्पं तस्याग्रे प्रकटीकृनं. पर मनु निश्चल एव स्थितः । प्रांत श्रीगमपिः अजयतीर्थे समागभ्य केवलजानमासाद्य मोक्षं गत । गवणलक्ष्मणावपि कतिचिद्भवांतरे मोक्षं गमिष्यति ।। इति शीलकुलके सीता कथा ।। चालणीजलेण चपाए, जीए उग्धाडिअ उवारतिगं । कस्स न हरेइ चित्तं, तीए चरिअं सुभदाए ।।
व्याख्या-चालनिकया निष्कासितं यजलं तेन यया चंगानगर्या द्वारविक समद्घाटितं, तम्या सुभद्रायाचरित्रं कस्य चितं न विस्मापयति ? अपितु सर्वेषामपि चिते विस्मयं करोतीत्यर्थः ॥७॥ सुभद्रायाः कथा चन्ध- 2113
वसंतपुरनगरे जितशत्रुनामा राजास्ति । तत्र जिनदासाभिधानः ओष्ठी वसति । तस्य जिनधर्मकात्परा शीलवत्यभिधा भायां, तस्वा: कुक्षिशुक्तिसमुद्भवा मुक्तामया विद्याद्यनेकलाकलापाभिरामा जिनधर्मकचिता मुभद्राम्या तनयाभूत् । तस्या वदनंदुमालोक्य भीतमिव मिथ्यात्वघोरतिमिर दूरीभूतमेव । इतस्तत्र चपानगरीवास्तव्यो बुद्ध
...-
8
.'.
