________________
।। १०१ ।।
गतसंशयदारिद्र्यं दूरीचकार । देवैर्जयजयारावपूर्वकं सीतोपरि सुमनोवृष्टिविहिता घोषितं च निखिलजगञ्जनजनितचमत्कारसकललनालिशिक्षणीया चरणीयाचारविचारेयं महासती सीता निर्दोषैव । अथ लक्ष्मणादयो विश्वेऽपि नगरनिवासिजननिकरा सीताचरणारविंदे नमस्कृत्य निजापरावं क्षमयामासुः । रामोन नयनाश्रुधाराष्टद्मना निजांतःकरणमालिन्यं क्षालयन् स्वकीयापराधं क्षमयामास । कथितं च तेन सीताये हे प्रियेऽधुना तव चरणचित्कंठिमिमामयोध्यां नगरीं पावनीकुरु । सीतयोक्तं - हे राम ! अधुना वैराग्यामृतरसा तृप्तीभूतं मे मानसमसारसंसारसुखविवास्वादती विमुखीभूतमेव । अतोऽहं गतवृजिनजिनंऋध्यानपरा रागाद्यंतरगारिपराभवं संवेगादिसुभटमहायेन परिहृत्य संसारिजनभंगुरप्रेमाभिलाषपराङ्मुखी अवर्णनीयाविचलाभंगुरं प्रेमपात्रं चिरोकटितां मुक्तिसखीमेवं मिलितुमिच्छामि ।
तत् श्रुत्वाऽश्रुजलाविलनेत्री रामः स्वकीयाविचारितकार्यनिदनपरः पश्चात्तापादधिमग्नोऽनेकविधा: प्रार्थनास्तस्यै नगरांतरागमनाय चकार । सीतयोक्तं- हे राजन् ! संप्रति त्वया संसारसागरनिमज्जनैकहेतुर्मम विषये मोहो नैव कर्तव्यः, न च किचिदत्रविषये भवतामपराधोऽपि मे दृष्टीगोचरी भवति । मम कर्मणामेवायं दोषः, किंच संसारबोराकारेऽनादिकालतो मोहनीलिकांधीभूतांतविलोचनानां रागादिचौरहीय नाणरत्नत्रयधनानां पामरप्राणिनां निसर्गतो दयालुताभूतांतःकरणा जातजिनसिद्धांत रहस्यस्वेन गोतार्थपदवीं प्राप्ताः सुगुरवो ज्ञानांजनशलाकया नेत्ररोगं दूरीकृत्य पुनश्च रत्नत्रयदानपूर्वकमक्षयानंतसौख्यक भांडागाररूपं मोक्षनगरं प्रति तान्नयति । अतस्तदक्षयसुख
१०१.
