________________
श्री दानादि
कुलकं
कुलक
वृत्तिः
||१००
भतमिव भयादपसत्य पुनर्लक्षमणकरसंगतं जातं, तदा लक्ष्मणो विषादं प्राप्तः ।
शीलइतो नारदेन तत्रागत्योक्त-भो पद्म ! अत्र गतभ्रमरतनुजागमावर्णनीयहर्षस्थाने कथमिव त्वया स्वकीयं हृदयं शोकपकेन मलिनी क्रियते ! मनोविह्वलतया नारदोक्तश्लेषोक्तिमजानता पद्मेन नारद: प्रश्न विषयीकतो-भो नारदमने ! अधुना त्वहं निजजयसंशयापन्नोऽने कतर्कवितर्क कल्लोलोल्ललितशोकापाराकपारपतितो गतपोतो बणिगिव सुभद्रा निःश्वस्य विश्वामि विश्वं शोक पानोरमय नयनविषयी करोमि, न जानामि हंत स्वयं तन्मे शोकस्थानं कथमिव
कथा हर्षस्थानी कृन्य वर्ण्यते ? ततो नारदो लबांकुशयोः सीतासतीकुक्षिसरोजभ्रमरतनुजोत्पत्तित्वं प्रकटीकृत्य पद्मं च विलुसशोकपंक हषोल्लासविकसितं च विधाय भ्रमरतनूजावासरसास्वादादियोग्य तस्य हृदयं चकार । तत् श्रुत्वा हर्षोल्लसितमानसो रामः स्वपुत्रमिलनार्थं प्रस्थितः । तदानीमेव विनयप्रारभारनम्रीभूतशरीरौ लवांकुशावपि पितु: सम्मुख मागत्य पद्मपदपद्मयोनिजभ्रमरायितं ख्यापयंती नेमतुः । प्रवेशमहोत्सवपूर्वक तौ नगरे समानीय रामेण चिरबिरहनिजहृदयोद्भुतसंतापस्तद्वदननिर्गतोदंतवाग्जलधाराभिर पशा मितश्च । अथ लक्ष्मण सुरीवप्रमुखाः शीघ्र पुंड
131१००1 रोकनगरे गत्वा ततो महासती सीतामानयामासुः । नगरबहिःस्थितया सीनयोक्तं प्रथम में शीलपरीक्षां कारयि-11 ध्यामि । ततो रामादिसालनगरलोकसमूहा नगरबहिः समागताः । तदा सीतया तब खदिरांगारधगधगायमानैका | खातिका निर्मापिता, प्रविष्टं च तन्मध्ये स्वशीलपरीक्षाय । ततस्तस्याः शीलप्रभावेण साग्निखातिका निर्मलजलकल्लोलगुता संजाता, तस्यां कमलोपरि हंसलीलायितं दधाना सीता साक्षालक्ष्मीरिव रामादिनिखिलनगरलोकमनो
