________________
। ९७॥
गुप्तवेषेण रात्रौ नगरचर्चा श्रोतुं नगरमध्ये निर्गतः । अनेकाः । इतोको सुधा मस्तके त्वा नद्याः स्वगृह समागतः । तस्मिन्नवसरे नस्य भार्या गृहपाटे नालका किचित्कार्यार्थं प्रानिवेमिकगृहं गतामीत् । शुक्षामेण रजकेण निभाय कारणार्थ पुकार नग्नतु श्रुखा ना तृणं तत्रागत्य गृहकपादमुद्घाटयित्वा गृहांतता । नरकेण न पायांकन रे दुराचारिण ! एतान्यायंस्त्र कुञ ताः ? निर्गमम गृहात् मे किमपि ने प्रयोजनं नास्ति। तत् श्रुत्वात्रियोक्त निर्लज्ज व विचारय । रामेण यदि मासं यावन्परगृहे स्थिता मीना पुनरानीय स्वगृहे दक्षता, नवि मां केवलं अणमात्रेणैव गृहानिका रजकणोक्तं- रामस्तु स्वीवो वीणां नास्मि । इन्याद्याला श्रुत्वा रामेण चिनिनं मां प्रति धिक लोका पादस्तु महानेत्र ज्यनं । अतो मया सीतायाः परिहार व कर्तुं यास्य इति विचार्य न affect नोक्तं हे भ्रातः ! लोकास्तु दुराचारिणः परदोषान्वेषण संनि स्वदोषां जानंनि । रामेणोकमे लोकापवादी मया मोहूं न शक्यते । ततो रामेण निज्मारथिमायोवन - मीनां रथाधिरूढां कृत्वा सम्मेतशिखरं व्रज । तत्र तस्या दोहदं पूरयित्वाऽरण्यमध्ये नात्रिमृज्य त्वयेयं लोकापवादार्ता तस्यं कथनीया । अथ सारथिरपि तां रथे समारोप्य सम्मेतशिखरं प्रति चलियम्मत्रं गत्वा सीतया जयंत भावपूर्वक जिनवंदनेन तीर्थयात्रा कृता । तनो व्याट्य स्यावि सीता यदारण्यमध्ये समागता तदा मार्गथना हस्तो नियोज्य रामोक्ता वृत्तांनस्तस्य कथितः । तत स्तामेकाकिनी वने त्यक्त्वा रथिको रथमादायायोध्यां प्रति चलितुंमनाः
मनाग्रे मा केऽपि न
।।१७.१
