________________
२६
जैनेंद्रप्रक्रियायां-- वशात् विभक्तीपरिणाम इति सुपश्चेत्येतत्तांतं संपद्यते । सुपां त्रिशो मूत्वा स्थितानां विभक्तीशब्दस्य हलोऽचश्च यथासंख्यमा पराः अकारपराः पकारपराध संतः संज्ञा भवति । इति तासां सुपा सधविशेषसंज्ञाः क्रियते । सु औ जम् इति वाः । श्रम् औद् शम् इति इप् । दा भ्याम् भिस् इति भा । डे भ्याम् भ्यस् इति अप् । बसि भ्याम् भ्यम् इति का । उस् ओस् आम् इति ता । कि ओस् सुबिति ईप ।
१२ मिङकार्थे वाः।१।४। मिङतेन पदेनैकार्थे समानार्थे वर्तमानात् यंतादाबंतान्मृद्रपाच वा विभक्ती भवति । तस्याश्चावयवानां त्रयाणामपि ‘एको द्विर्बहुश्चैकशः' इत्यनुवर्तमाने
६३ | मुपश्च । ११२। सुपां त्रीणि त्रीणि वचनानि एकशः एको द्विर्वहुरित्येवं संज्ञकानि भवति । इत्येकद्विबहुसंज्ञका विधीयंते । तेषां चावयवानां त्रयाणामपि संकरण प्राप्तौ सत्यां नियमः क्रियते ।
१४ । साधने स्वार्थे । १।२। एकार्थे साधने स्वार्थे एक: सुर्भवति । द्वित्वविशिष्टत्थे साधने द्विरौ भवति । बहुत्वविशिष्टेऽर्थे साधने बहुम् भवति । एवं सर्वत्र । उकारजकारयोः "अप्रयोगादिति' इत्संज्ञा । कार्यार्थमनयोरुपादानं, न प्रयोगे श्रवणार्थमिति निवृत्तिः । सकारादीनां प्रयोगे श्रवणार्थमुपादानमिति नेत्संज्ञा । उकार: 'सावनड्डहः' इति विशेषणार्थः । जकारो जसीति विशेषणार्थः । धर्म म् इति स्थिते
