________________
१९८
अनुयोगहारमो प्ररूपितम् अनेन-'भावश्रुते प्रकान्ते, कथं नामश्रुतादि प्ररूपण ?' मितिसन्देहाइसरोऽपि निरस्तः, तस्यापि शियबुद्धिवैशद्यफलत्वात्। किंच नामस्थापनद्रन्य श्रृंताना प्ररूपणमन्तरेण भावश्रुतस्य विशिष्टशानं न भवतीत्यपि बोध्यम्।
उक्तमथै निगम बन्नाह-'से त जाणयसरी भवियसरीरवरित दवसय' इति । तदेतद् ज्ञायक शरीरभव्यशरीर तिरिक्तं द्रव्यश्रुतम् । नो आगमतो द्रव्यशुतमपि सर्व निरूपितमिति प्रकट ितुमाह-‘से तनोआगमओ दवसुयं' इति । तदे समानना होने के कारण मूत्रकारने इसकी भी सम्पणा कर दी है। अथवा प्रसंग लेकर शिष् बुद्धि की विशदता के निमित्त मुकास्ने भूत्रे का स्वरूप यहां प्रकट किया है। इस वर्णन से इस संदेह का भी कि "यहां पर तो भावभुन का प्रकरण चल हा हैफिर इस प्रकरण में नामश्रुत नाम आदि का प्ररूपण क्यों किया" अवसर नहीं मिलता है। क्योंकि यह वर्णन भी शिष्पजनों की बुद्धि की विशदता करने रूप फल से सफल हैं। किंच-नाम स्थापना और द्रव्यधुत की प्ररूपणा के बिना भावश्रुत का विशिष्टज्ञान नहीं होता है इसलिये यह नाम आत आदि की प्ररूणा की गई है ऐमा भी जानना चाहिये । अब सूत्रकार इस अर्थ का उपसंहार करते हुए कहते हैं किं (मे तं जागयमरीरभवियसरीरवहरितं दध्वसुयं) इस प्रकार यह पूर्व प्रक्रान्त ज्ञाय शरीर और भव्यજ તે કારણે આ પ્રકારની પ્રરૂપણા નિર્દોષ સમજવી જોઇએ. અથવા પ્રસંગે પ્રાપ્ત આ સુત્ર પદની પ્રરૂપણ કરવા પાછળ સૂત્રકારને આ પ્રકારને હેતુ પણ સંભવી
-"भुय" ५६नी संत छाया "सूत्र" याय 2. A. 'सपने महीने શિષ્યબુદ્ધિની વિશદતાને નિમિત્ત પણ સૂત્રકાર અહીં સૂત્રના સ્વરૂપની કરૂણ કરી છે. વળી અહીં એવી શંકા પણ અસ્થાને છે કે “અહીં તે દ્રવ્ય“તની પ્રરૂપણા ચાલી રહી છે, છતાં આ પ્રકરણું નામત આદિની પ્રરૂપણું શા માટે કરવામાં આવી છે?” આ શંકા ઉચિત ન ગણી શકાય, કારણ કે આ વર્ણન પણ શિષજનની બુદ્ધિની વિશદતાને નિમિત્તે જ કરવામાં આવ્યું છે અને તે પ્રકારની વિશહતા કરવા રૂપ ફલથી સંપન્ન છે. વળી નામશ્રત, સ્થાપનાશ્રી આદિની પ્રરૂપણ કર્યા વિના વ્યકૃતનું વિશિષ્ટજ્ઞાન પ્રાપ્ત થઈ શકતું નથી. તે કારણે આ નામકૃત આદિની પ્રપણુ અહીં કરવામાં આવી છે, એમ સમજવું જોઈએ
હવે સૂત્રકાર આ વિષયને ઉપસંહાર કરતાં કહે છે કે –
(से तं जाणयसरीरभवियसरीत्वरितं दध्वसुयं) शायशरीर भने १०५शरीरथी मिन्न सेवा द्र०यश्रुतनु मा २नु २१३५ छ. (से तं नोआगमयो
