________________
आगम (४०)
[भाग-२९] “आवश्यक”- मूलसूत्र-१/२ (मूलं+नियुक्ति:+वृत्ति:)
अध्ययन [-], मूलं [-/गाथा-], नियुक्ति: [७७६], भाष्यं [१२३...]
X-
|सो मोतूण पुरतो कतो दोरेण बद्धो, ताहे सो लजतो तं वहइ, मग्गतो मम सुण्हादी पेच्छंति, एवं तेण उवसग्गो उछितो। अहितासेतबोत्ति काऊण बूढो, पच्छा आगतो तहेव, ताहे आयरिया भणति-किं खंत ! इमं ?, सो भणइ-उवसग्गो उडिओ, आयरिया भणंति-आणेह साडयं, ताहे भणइ-किं एत्थ साडएण!, दिलं जं दिठ्ठवं, चोलपट्टओ चेव भवउ, एवं| ता सो चोलपट्टयं गिहावितो । पच्छा भिक्खं न हिंडइ, ताहे आयरिया चिंतेति-एस जइ भिक्खं न हिंडइ तो को जाणइ कयादि किंचि भवेज १, पच्छा एकल्लओ किं काहिति, अवि य-एसो निजरं पावेयवो, तो तहा कीरउ जह भिक्खं हिंडइ, एवं चेव आयवेयावच्चं, पच्छा परवेयावञ्चपि काहिति, ततोऽणेण सबै साहूणो अप्पसागारियं भणियाअहं वच्चामि, तुम्हे एकलया समुदिसेज्जाह पुरतो खंतस्स, तेहिं पडिस्सुतं, ततो आयरिया भणंति-तुम्भे सम्म बडेजह खंतस्स अहं गामं वच्चामित्ति, गता आयरिया, तेऽवि भिक्वं हिंडेऊण सबे एगलया समुद्दिसति, सो चिंतेइ-मम एस दाहिति
N
95%*.
।
समुक्त्वा पुरतः कृतः ददरकेन बद्धः, तदा स लजन तै वहति, पृष्ठतो मम म्रपाद्याः पश्यन्ति, एवं तेनोपसर्ग उस्थितोऽभ्यासितव्य इतिकृत्वा व्यूदम् । | पश्चात् आगतस्तथैव, तदा आचार्या भणन्ति-किं वृद्ध इ स भणति-उपसर्ग उत्थितः, भाचार्या भणन्ति-आनय शाटक, तदा भणनि-किमन्न शाटकेन दृष्टं यद्रष्टव्यं, चोलपट्ट एव भवतु, एवं तावत्स चोलपट्टकं माहितः । पश्चात् भिक्षां न हिण्डते, तदा आचार्याबिन्तयन्ति-एष यदि भिक्षां न हिण्डते तदा को जानाति कदाचित् किञ्चित् भवेत् 1, पश्चादेकाकी किं करिष्यति ।, अपि च-एष निर्जरी प्रापयितव्यस्ततथा क्रियतां यथा भिक्षा हिण्डते, एवमेवात्मवैयावरवं, पश्चात्परवैयावृत्यमपि करिष्यति, ततोऽनेन सर्व साधवोऽल्पसागारिक भणिता:-अहं ब्रजामि यूयमेकाकिनः समुदिशेत पुरतः पितुः, तैः प्रतिश्रुतं, तत भाचापी भणन्ति-यूर्य सम्यक बृहस्य बार्तिताध्वे अइंग्राम बजामीति, गता आचार्याः, तेऽपि भिक्षां हिण्डित्या सर्वे एकाकिनः समुदिशान्ति, स चिन्तयति-मसमेष दास्यति
Janatarary.om
पूज्य आगमोद्धारकरी संशोधित: मुनि दीपरत्नसागरेण संकलित..आगमसूत्र-[४०] मूलसूत्र-[१] आवश्यक मूलं एवं हरिभद्रसूरिरचिता वृत्ति:
~172~