________________
૧૧૩
અગરતે માથે દેવું કરીને, ગરીબ હોય છતાં ઘરબાર-ઘરેણું વેચીને પણ દહાડો (મૃતભેજન) કરવાને કોઈ અર્થ નથી.
તેવી જ રીતે પર્દાપ્રથા પણ મુસલમાનોના સમયમાં દાખલ થઈ હતી. પણ હવે તે ડર કે કારણું રહ્યાં નથી અને સ્ત્રીઓને એ રીતે ગોંધી રાખીને વિકાસ ન અટકાવવું જોઈએ. સ્ત્રીએ અંગે બીજા પણ અત્યાચારો થાય છે તે બંધ થવા જોઈએ. કોઈને ડાકણું માનીને તેને હેરાન કરવી; વિધવાઓને અમંગળ માનવી તેમજ અન્ય આર્થિક વ. કારણે સર મહિલા જાતિને નચી ગણવી, તેને શાસ્ત્ર ભણવાનો કે ધર્મપાલન કરવાનો અધિકાર ઝૂંટ સ્ત્રીઓની સાથે મારપીટ કરવી આ બધી મૂઢતા છે.
હવે તે જમાને વાડાબંધીને રહ્યા નથી. તે છતાં પિતા અલગચકે (એક) માંડે કે છૂતાછૂતને માનવું એ પણ મૂઢતા છે. એ જ ભંગી-હરિજન જ્યારે સાહેબ (ક્રિશ્ચિયન ) બનીને આવે છે ત્યારે એની છ-હજુરી કરતી-એવા કારણથી લોકોને ધર્ધ-પરિવર્તન કરવાની ફરજ પડે છે. ઝડપી વાહનવહેવાર એ દુનિયાને ટૂંકી કરી નાખી છે ત્યાં આવી સંકુચિતતા ન જોઈએ.
આચાર્ય મહાવીર પ્રસાદજી દ્વિવેદી પિતાના ગામમાં હતા. એક પાસી (હરિજન) બહેનને સાપ કરડ્યો. મહાવીર પ્રસાદજી તે જ રસ્તે આવી રહ્યા હતા. બાઈને રડતી જોઈ, કારણ પૂછ્યું અને તરત પિતાની પછેડીમાંથી પટ્ટો ફાડયો. ચપ્પથી તે ભાગ ઉપર કાપ મૂક્યો અને જઈથી કસીને ઉપર પાટો બાંધ્યા. તે વાતની જાણ ગામમાં થઈ. લોકોએ હાકાર મચાવ્યો. બ્રાહ્મણને લાગ્યું કે મહાવીરે તેમની ધમની નાવ ડૂબાડી દીધી. જનોઈ હરિજનબાઈને અડાડી. આવી વાત આજના જમાનામાં લેકમૂઢતા છે. માણસ માણસ વચ્ચે ઘણુ કે ભેદ કરનારી જેટલી પ્રથાઓ છે તે સામાજિક હિંસાજનક છે, એટલે ત્યાજ્ય છે.
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
