________________ લઈને ક્રમશ: આ દ્વાદશાંગી ગુરુમુખે સુયોગ્ય શિષ્યોને પ્રાપ્ત થતી. સૂત્રથી અને અર્થથી આગમગ્રંથો મુખપાઠ કરવામાં આવતા. તેનું પુનરાવર્તન થતું. યથાતથ તેની ધારણા થતી. તેની અનુપ્રેક્ષામાં સાધનાકાળ પસાર કરવામાં આવતો. શ્રમણ ભગવાન શ્રી મહાવીર પરમાત્માના નિર્વાણ બાદ લગભગ 1000 વર્ષ સુધી આ પરંપરા અવિચ્છિન્ન રહી. તે પછી ક્રમશ: સ્મૃતિની દુર્બળતા, દુર્મિક્ષ વગેરે કુદરતી આફતો, રાજકીય વિષમ પરિસ્થિતિ અને સાંપ્રદાયિક સંઘર્ષો આદિના કારણે આગમના જ્ઞાનનો મહદ્અંશે નાશ થયો. જાણે એક સિંધુ સુકાઈ બિંદુ શેષ રહ્યું. આ વિષમ પરિસ્થિતિ જોઈને મહાન ઋતપારગામી શ્રી દેવદ્ધિગણિ ક્ષમાશ્રમણે વલભીપુરમાં વાચના કરી. જેમાં પ00 સૂરિવરો, અનેક વિદ્વાન શ્રમણોનું સંમિલન કરવામાં આવ્યું. ભાવી જીવોના હિતને આંખ સામે રાખી તત્કાલીન ઉપલબ્ધ સર્વ આગમોને તાડપત્રો ઉપર લખીલખાવી પુસ્તકારુઢ કરવામાં આવ્યાં. વર્તમાનમાં ઉપલબ્ધ આગમગ્રંથોનું બંધારણ પણ આ જ વાચનાને આધારે સુનિશ્ચિત થયું. પ્રથમાંગ શ્રી આચારાંગ સૂત્રમાં મુખ્યતાએ આચારોની નિર્મળતાને પ્રધાનતા આપેલ છે, જ્યારે શ્રી સૂયગડાંગ સૂત્રમાં વિચારોની શુદ્ધિ અને માર્ગસ્થતાને પ્રધાનતા અપાયેલ છે. સાધનાની સફળતા આચારોની નિર્મળતા ઉપર નિર્ભર છે, જ્યારે આચારોની નિર્મળતા વિચારોની શુદ્ધિ અને માર્ગસ્થતા ઉપર જ નિર્ભર છે. તેથી કહેવાયું છે કે- સઆચાર અને સવિચારનો સુંદર સમન્વય એ મોક્ષસાધનાનું મુખ્ય અંગ છે. આચારાંગ સૂત્ર પછી સૂયગડાંગ સૂત્ર મૂકવામાં આ મુખ્ય હેતુ છે. એ જ રીતે શ્રી આચારાંગ સૂત્રમાં મુખ્યત્વે આત્મતત્ત્વને કેન્દ્રિત કરીને બધી વાત કરવામાં આવી છે, જ્યારે શ્રી સૂયગડાંગ સૂત્રમાં મુખ્યત્વે આત્માને વળગેલ બંધનોને-કર્મો અને કર્મોનાં કારણોને કેન્દ્રિત કરીને બધી વાત કરવામાં આવી છે. સૂત્રકૃતાંગ સૂત્ર-૧ || 13