________________
૬૨
લીંબડીમાં ગુરુસેવાર્થે નવ વર્ષ થઈ છેલ્લો શ્વાસ ખેંચી લે છે અને તેમની આંખ ઢળી જાય છે.... તેમના ઢળી રહેલા દેહને સૌ પદ્માસનની એ સ્થિતિમાં જ ટેકવી રાખે છે.
આખરે પ્રેમના સ્વાસથી ધબકતું એ જીવન સદાને માટે વિરમી ગયું. શ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજનું “જીવન-સર્વસ્વ જતાં જતાં તેમને અપાર પ્રેમને અનુગ્રહ આપીને, સદાને માટે વિલાઈ ગયું...લીંબડીની ધરતીનું એ નર સદાને માટે ઊડી ગયું....!
શ્રીનાનચંદ્રજી મહારાજનું અંતર પરમ વિરહની વ્યથા અનુભવતું નિશ્વાસ ઠાલવી રહ્યું હતું: “.... હવે ગુરુદેવની એ જ્ઞાનશેષભરી વાણું કદી નહિ સંભળાય.... હવે એ પ્રેમવચનનો ખ્યાલ કઈ નહિ પાય ..... હવે એ પ્રેમાળ હાથને સ્પર્શ કદી નહિ પમાય.... હવે એ પવિત્ર ચરણની સેવા કદી નહિ કરી શકાય.”
અને આ નિશ્વાસમાંથી તેમના અંતરમાં વિરહની વેદનાનું મૌન કંદન ઊઠયું. પ્રભુના પ્રગટરૂપ સમા સદ્દગુરુને સુરના પ્રવાસે જતા જોઈ શ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજનું ભેળું બાળહૃદય તેમાં “રમત દેખી રહ્યું. અને સંસારની “બંધ આંખે'ની એ “રમતીથી મુકિત માગી રહ્યુંઃ પ્રભુને, પરમગુરુને, ચિરસંગ માગી રહ્યું
દર કાં પ્રભુ! દોડ તું, મારે રમત રમવી નથી; આ નયનબંધન છેડ તું, માર રમત રમવી નથી. બાંધી નયનબંધન મને, મૂ વિષમ મેદાનમાં અદશ્ય થઈ અળગા રહ્યા, એવી રમત રમવી નથી. ભારે વિષમ પથ ભટકવું, બહુ નયનને બાંધી કરી, આવી અકારી રમતને, મારે હવે રમવી નથી.
હાં, દૂર...૨. નથી સહન કરી શકતો પ્રભુ! તારા વિરહની વેદના હે દેવ! તુજ દરશન વિના મારે રમત રમવી નથી.
