________________
લીંબડીમાં ગુસ્સેવાર્થે નવ વર્ષ શાન્તિ માટે સદ્દગુરુનું શરણું લીધું છે. (૨) તનમન-ધન એમને બધું આપી દીધું રે. –શાંતિ કૂંચીરૂપે તત્ત્વ મને કાનમાં કીધું રે. (૨) પીયૂષ ગણું તુરત તેને, પ્રેમથી પીધું રે. –શાંતિ. ગત ચારે કેર હું તેને ઘટમાં ચીણું રે. (૨) દયા કરીને દિલડામાં, દરશાવી દીધું રે. –શાંતિ વૈરાગ્યથી ગુરુએ મારું મનડું વયું રે. (૨) “સંતશિષ્ય” કહે સદ્દગુરુએ કામણ કીધું રે. –શાંતિ
આમ પ્રત્યક્ષ સદ્દગુરુની પ્રાપ્તિને પરમ ઉપકાર ગણતાં અને તેમની કૃપા પ્રાપ્તિનો આનંદ અનુભવતાં શ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજ તેમની સેવા કરતાં કરતાં રાતદિવસ તેમનાં ચરણમાં ઠરીને રહ્યા. ગુરુદેવશ્રીની તબિયત વચ્ચેવચ્ચે જેવી કંઈક ઠીક થતી કે તેઓ શ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજને સમાજના ધર્મ-સંસ્કરણ માટે આજ્ઞા કરતા. હવે તે તેમની સેવાની લગની એવી લાગી હતી કે બીજું કાંઈ રુચતું નહિ. પરંતુ ગુરુદેવની આજ્ઞાને તેઓ પ્રસન્નતાપૂર્વક ઉઠાવી લેતા અને સેવા-શુશ્રષામાંથી જ્યારે સમયની અનુકૂળતા મળતી ત્યારે તેઓ ગુરુદેવની આજ્ઞાનુસાર, લેકસંગ્રહની દ્રષ્ટિથી સમાજને સતત જાગ્રત રાખવા અને તેમાં સંસ્કાર સિંચવા વ્યાખ્યાન વાંચતા. આની તૈયારી માટે અને પોતાને ન વિકાસ કરવા માટે સમય મેળવીને પિતે વિશાળ વાચન પણ કરતા અને સાહિત્યરચના પણ કરતા. ગુરુદેવ આ જોઈ રાજી થતા ને તેમને પ્રેરણા અને પ્રોત્સાહન આપ્યા જ કરતા. વ્યાખ્યાન, વાચન અને સાહિત્યસર્જન ઉપરાંત આ ગાળામાં સમાજ માટે અત્યંત જરૂરી એવી સંસ્થાઓના નિર્માણ માટે પણ તેમણે પ્રેરણા આપી પોતાની શકિતને ઉપગ કર્યો.
આમ ગુરુસેવામાં લાગીને સ્વ-પર શ્રેય માટેની વિવિધ પ્રવૃત્તિએમાં જાઈને તેઓ નવ વર્ષને આ ગાળે લીંબડીમાં એકધારી ૧ “પ્રાર્થનામંદિર' આ. ૧૬ : પૃ. ૧૧
