________________
૫૪.
પ્રથમ દશ ચાતુર્માસ સ્વીકારતી વખતે જ પાંચ મહાવ્રતે–અહિંસા, સત્ય, અચૌર્ય, બ્રહ્મચર્ય અને અપરિગ્રહ–અંગીકાર કર્યો હોય છે. પરંતુ વ્રત અંગીકાર કરવા એ એક વાત છે અને ત્રણ કિરણ ને ત્રણ “ગથી એનું પાલન કરવું એ જુદી વાત છે. દીક્ષિત થયા પછી પ્રત્યેક સાધુ પિતાના ગુરુની નિશ્રામાં લગભગ પરંપરાગત આચાર-વિચાર પ્રમાણે જ પિતાનો જીવનવ્યવહાર ચલાવતા હોય છે. પરંતુ અહીં ભવિષ્યમાં મહામાનવ થવા મથનારા મુનિશ્રી નાનચંદ્રજીનું વલણ તે આરંભથી જ જુદું હતું. સંપ્રદાયની શિસ્ત પૂરતો સાધુવ્યવહાર જાળવીને પિતાની આગવી જીવનદષ્ટિ કેળવવા તેઓ તે વખતથી જ પ્રયત્નશીલ રહેતા.
સ્વાભાવિક રીતે જ નવદીક્ષિત સાધુ પિતાના ગુરુદેવનાં અમીદ્રષ્ટિ અને વત્સલભાવની અપેક્ષા રાખે. આથી તેમનાથી જુદા પડવાનું તે ઈચછે નહિ. પરંતુ મુનિશ્રી નાનચંદ્રજીના ઉપયુંકત દસ ચાતુર્માસોનું વર્ણન જે વિગતથી આ પુસ્તકમાં જ અન્યત્ર આપેલ છે.) જતાં ઘણું ઘણું જાણવાનું મળી આવે છે. તે મુજબ તેમને પહેલો જચાતુર્માસ તેમણે પોતાના ગુરુદેવથી અલગ એટલે કે માંડવી-કચ્છમાં કર્યો છે, જ્યારે ગુરુદેવે સૈરાષ્ટ્રમાં જૂનાગઢ મુકામે. તે વખતે વિદ્યાની સાધના અને સંયમની આરાધના કરવામાં પોતાના સાથી ગુરુભાઈઓ સાથે રહીને તેમણે પિતાના વ્યક્તિગત જીવનનું ઘડતર કરવામાં કે પુરુષાર્થ કર્યો હશે તે વિચારવા જેવું છે. તેમની આ વની સાધના તીવ્ર વૈરાગ્યપૂર્વકના આત્મવીર્યને ફેરવવાના પુરુષાર્થની એક મોટી કહાણ છે.
ત્યારબાદ એક પછી એક એમ પૂરા દસેય ચાતુર્માસ દરમિયાન તેઓ જે જે ગામ અને શહેરમાં વિચર્યા ત્યાં ત્યાં તેમણે પિતાના સમગ્ર વ્યકિતત્વને લાભ આપે છે. શાસ્ત્રને અભ્યાસ, આત્મગ વેષણની ઉત્કંઠા, વૈરાગ્યની ઉજવળતા, ચરિત્રની નિર્મળતા અને
