________________
૪૦
સ્વજનોની વચ્ચે હતી એટલે પોતાની દીક્ષા પછી ભાભીનું શું? એ પ્રશ્ન નાગરભાઈને સતાવી રહ્યો. આખરે આ પારિવારિક પ્રશ્નનો ઉકેલ શોધવા તેમણે મુંબઈ જીવરાજભાઈને પુછાવતાં લખ્યું કે, “દીક્ષા લેવાની મારી ભાવના છે પરંતુ ભાભી સંબંધી હું નિશ્ચિત ન બનું ત્યાં સુધી આમ ભાગી છૂટવું એ મને સારું લાગતું નથી. તો આ બાબતમાં તમારે શે અભિપ્રાય છે? આ પ્રશ્નને તમે કાંઈ ઉકેલ બતાવી શકે તેમ છો?”
જીવરાજભાઈ નાગરભાઈના અંતરની ઉમદા વૃત્તિને સમજતા હતા; ગૃહસ્થથી ત્યાગીદશા શ્રેષ્ઠ છે એ પણ તેમના ચિત્તસંસ્કારમાં અને ખ્યાલમાં વસેલ હતું આથી ભાભી સેંઘીબાઈને પ્રશ્ન ઉકેલતાં તેમણે ભાઈ નાગરદાસને જવાબમાં લખ્યું કે, “અહીં ચૂડાના વતની ભાઈ વનમાળીદાસ ગુલાબચંદ નામે એક ગૃહસ્થ છે. તેઓ સારા વ્યાપારી છે. સમરતબેન નામનાં તેમનાં એક બેન નાની ઉંમરમાં જ વિધવા થયેલ છે. એમને સહાયભૂત થાય એવી કોઈ સંસ્કારી બેન મળી જાય તે તેઓ એમની શોધમાં છે. વનમાળીભાઈને મારે અંગત પરિચય છે. તે જે મોંઘીભાભી આ બેન સાથે રહી શકે તે બને બેનના જીવનનિર્વાહ માટે ભાઈ વનમાળીદાસ બધું કરી છૂટવા તૈયાર છે. ભવિષ્યમાં તેમનું જીવન શાંતિમાં વીતે તે સારુ તેમને ધાર્મિક કે કઈપણ જાતને અભ્યાસ કરવાની ઈચ્છા થાય તો તે માટે પણ તેઓ સારો સહકાર આપી જોઈતી અનુકૂળતા કરી આપશે. તો જે મોંઘીભાભી આ દષ્ટિએ અહીં મુંબઈમાં આવીને રહેવાનું વિચારે તે તેમના જીવનનો પ્રશ્ન ઊકલી જશે અને તમને પણ ચિંતા ઓછી થશે. માટે આ રીતે મેંઘીભાભીને સમજાવશે તે તેઓ પણ તમને દીક્ષા માટે ખુશીથી રજા આપશે. બાકી ભાભીના દિલને જરા પણ દૂભવીને ભાગી નહિ છૂટવાની અને દીક્ષા નહિ લેવાની તમારી વૃત્તિ ઘણી જ ઉત્તમ છે....... હવે તમને જેમ રેગ્ય લાગે તેમ તુરત નિર્ણય કરશે.”
