________________
“ત-શિષ્યની જીવનસરિતા
૪૧ નાગરભાઈને જીવરાજભાઈએ સૂચવેલ આ ઉકેલમાં ઘણી આશા બંધાઈ. તેમણે આ બધી વિગતેથી મેંઘીભાભીને વાકેફ કર્યા અને ખૂબ હિંમત આપી. ભાભીએ પણ મુંબઈ જવાની અને સમરતબેનની સાથે રહેવાની વાત સ્વીકારી લીધી. આમ થયા પછી નાગરભાઈએ મેંઘીભાભી પાસે દીક્ષા માટે આજ્ઞા માગી. રજા આપ્યા સિવાય મેંઘીભાભી માટે હવે કોઈ રસ્તો ન હતો. તેમણે રાજી થઈને રજા આપી. નાગરભાઈએ બધે નિર્ણય મુંબઈ જીવરાજભાઈને જણાવ્યું. પરંતુ મોંઘીભાભી મુંબઈ જઈને રહે તે પહેલાં તેમણે હવે દીક્ષાનું કામ પતાવવાનું હતું એટલે બધી વાત કરવા મોંઘીબેને પોતાના પિતાશ્રીને નળિયાથી બેલાવ્યા અને કહ્યું કે, “આપણે સાથે જઈને કચ્છ-અંજારમાં નાગરભાઈને દીક્ષા આપવાની છે.” તે વખતે સૈના મુરબ્બી તરીકે સાંકળીમાં હતાં, પણ ઉપર જણાવ્યું તેમ તેઓ ચોરવીરા રહેતાં હતાં એટલે તેમને બધી વાત વિગતથી જણાવી નાગરભાઈને આશીર્વાદ આપવા સાયેલા બોલાવ્યાં.
સાંકળીમાએ સાયલા આવી બધી પરિસ્થિતિ જાણે લીધી. ભાઈ નાગરદાસની ઉત્કૃષ્ટ ભાવના પણ જાણું. થોડા દિવસ સાથે રહ્યા અને પછી જીવનના પરિવર્તનના આવા ઉત્તમ કાર્ય માટે પ્રસન્નતાથી આજ્ઞા ને આશીર્વાદ આપ્યાં. આખરે તેમણે જ નાગરભાઈના બાલચિત્તમાં વાવેલા સેવા, સાધના અને ત્યાગનાં સંસ્કારબીજ અત્યારે અંકુરિત થઈ રહ્યાં હતાં ને!
આમ સૈ સ્વજનની આજ્ઞા અને આશીર્વાદ મળતાં નાગરભાઈનો માર્ગ સાફ થયે.
