________________
૩૬
સદ્દગુરુના શરણમાં જ્ઞાની પુરુષનાં ચરણને વિશે મન સ્થાપ્યા વિના ભકિતમાર્ગ સિદ્ધ થતું નથી જેથી ફરી ફરી જ્ઞાનીની આજ્ઞા આરાધવાનું જિનાગમમાં ઠેકાણે ઠેકાણે કથન કર્યું છે. જ્ઞાની પુરુષનાં ચરણમાં મનનું સ્થાપન થવું પ્રથમ કઠણ પડે છે, પણ વચનની અપૂર્વતાથી, તે વચનને વિચાર કરવાથી તથા જ્ઞાની પ્રત્યે અપૂર્વ દષ્ટિએ જેવાથી મનનું સ્થાપન થવું સુલભ થાય છે. ૧
– શ્રીમદ્ રાજચંદ્ર સંવત ૧૫૬.
આગળ જોયું તેમ સદ્દગુરુની જેમ શેધ કરતાં કરતાં શ્રી દેવચંદ્રજી મહારાજને મળવા તલસી રહેલા નાગરભાઈ હવે એ ગુરુ મહારાજનાં પ્રત્યક્ષ દર્શન, પરિચય અને શરણ પામવા માટે એક દિવસ લીંબડી પિપટભાઈ પાસે જઈને ઊભા.
બન્નેએ ચોકકસ દિવસ નક્કી કર્યું અને તે મુજબ એક દિવસ બન્ને જણ સાથે કચ્છ જવા નીકળ્યા. કચ્છ-અંજારમાં તે વખતે ગુરુ મહારાજશ્રી દેવચંદ્રજી મહારજ પિતાના સાધક-શિષ્યપરિવાર સાથે બિરાજતા હતા. ત્યાં પહોંચી તેમનાં પ્રથમ દર્શન કરતાં જ નાગરભાઈને કેઈ અજબ અનુભૂતિ, કેઈ પરમ પ્રતીતિ, થઈ. અમી વરસાવતી આંખે અને દિવ્ય પ્રેમનાં પુદગલે પ્રસરાવતા પૂજ્યશ્રી દેવચંદ્રજી મહારાજના સ્થૂળ દેહને પેલે પાર અંતરની આંખે ને પાંખે ચડીને નાગરભાઈ પહોંચી ગયા. ત્યાં તેમને દેખાય પૂર્વજન્મને કેઈ આત્મીય સંબંધ, કેઈ સ્પષ્ટ પરિચય! ઊંડે ઊંડેથી ભાવ જાગે. અંતરાત્માએ સાક્ષી પૂરીઃ “આપણે અપરિચિત નથી, પૂર્વ પરિચિત છીએ. એ પરિચય ફરી વિકસવાને છે.... ભવાંતરની તૂટેલી કડી ફેરી સંધાવાની છે...........”
નાગરભાઈના આ અંતરભાવને પૂજ્ય મહારાજશ્રીનાં વિશાળ પ્રેમ, વિદ્વત્તા, ચારિત્રબળ, રહેણીકરણ આદિએ થડા સમયના વસવાટ ૧ પત્રાંક ૪૫૪/૫૭૨
