________________
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા
૩૫ આવા અનેક પ્રયોગો એ વખતે કરીને નાગરદાસ પિતાની ત્યાગ-તપ-તિતિક્ષા ને સહનશીલતાની પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી રહ્યા હતા. કયારેક તેઓ ઉપવાસ કરતા તે કયારેક લુખા ભજન પર દિવસે વિતાવતા. કયારેક ભારે ઉનાળામાં ગરમ થયેલાં પતરાં ઉપર કે તપેલી રેતી ઉપર સૂઈને આતાપના લેતા, તો ક્યારેક શિયાળાની કડકડતી ઠંડીમાં ખુલ્લા શરીરે પડયા રહેતા. આવા પ્રયોગથી સહનશીલતાની કસોટી થઈ ખડતલપણું આવે એ ખરું, પરંતુ એની પ્રતિક્રિયા કેવી વિષમ ઊઠે છે એને ખ્યાલ એમને પછીથી સાધુજીવનમાં આવ્યું હતું. પરંતુ આ વખતે તે ત્યાગધર્મ સ્વીકારવાની લગની લાગી હતી એટલે એ આગમાં તેઓ કશું ય કેમ ગણકારે ?
તેમની સહનશીલતાની પરાકાષ્ઠા સૂચવતા આ પ્રયાગની ત્યારે એક અસર થઈ અને તે એ કે તેમની મકકમતા જોઈ સંબંધીજને, મુખ્યત્વે મેંઘીભાભી, નરમ થયાં અને તેમને દીક્ષા માટેની મંજૂરી આપવા તત્પર થઈ ગયાં....
સરના શરણમાં માનાદિ શત્રુ મહા નિજઈદે ન મરાય, જાતા સદ્દગુરુ શરણમાં અલ્પ પ્રયાસે જાય.... ૧
“પ્રત્યક્ષ સદ્દગુપ્રાપ્તિને ગણે પરમ ઉપકાર, ત્રણે વેગ એકવથી વતે આજ્ઞાધાર....”
૧ “આત્મસિદ્ધિશાસ્ત્ર ૨ “આત્મસિદ્ધિશાસ્ત્ર
