________________
“સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા
“ભાઈ બા આજે ખાટલામાં કેમ સૂતાં છે? એ કામ કેમ કરતાં નથી? પાસે જઉં છું તે માથે હાથ ફેરવીને હેત કરતાં કરતાં એ રહી કેમ પડે છે?” - તેની આ ભાવભરેલી કાલી કાલી બેલી સાંભળી સાંકળીમા તેને ધીમે ધીમે સંભળાય તેમ “ગુપચુપ ની ભાષામાં કહીને ફેલાવવા મથે છેઃ
બેટા! તારી બાને તાવ આવ્યો છે એટલે જરા ઢીલાં પડી ગયાં છે અને ગરમીને લીધે આંખમાં પાણી આવી જાય છે. એને હમણાં સારું થઈ જશે અને પછી તને રમાડશે હોં!...”
પણ નાગરનું મન માનતું નથી.
એ “ગુપચુપ”ની ભાષા....એ ગમગીની...એ ગંભીર વાતાવરણ નાગરના કિશરચિત્તમાં પ્રશ્નના પ્રશ્નને જગાવે છે જે કઈ શાંત કરતું નથી. નાગર જેવા અનેક બાલકિશેરેના પ્રશ્ન વધુ સમજદાર હોવાને દાવો કરનારા મોટેરાઓ (તેમણે માનેલી “હિતની ધારણાને લઈને!) સદાય ટાળતા જ આવ્યા છે ને ! , | બાપડા મૂંઝાયેલા કિશોર નાગરને એવું તે કેણ અને શી રીતે સમજાવે કે તારી વહાલસોયી બની આ છેલ્લી માંદગી છે, આ દેહ અણધાર્યો જ છોડીને મેટી યાત્રાએ જવાની એની તૈયારી ચાલી રહી છે. અને એટલે, તારા પ્રત્યેના અપાર વાત્સલ્યભાવને લીધે, તારી ભાવિ ચિંતાને લીધે એ રડે છે ...!
અને આખરે ...
આખરે પિતે રડતી રહીને, નાગર-જેસિંગને સદાને માટે રડતા રાખીને અને મોટેરાની ફેસલામણીએ બેટી પાડીને મા રળિયાતબા ચાલી નીકળી....એક એવી યાત્રાએ કે જ્યાંથી કદી એ કઈ પાછું ફરતું નથી, ફર્યું નથી!
શરીર છોડીને અગમપ્રદેશની યાત્રાએ ચાલી નીકળેલ રળિ
