________________
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા લેકસંગ્રહ–લકશ્રેય અને સત્યધર્મઉદ્ધારની ભાવનાથી એ પ્રવૃત્તિ
ગ સ્વીકાર્યો, જે વાસ્તવમાં તેમની આકરી કસોટીરૂપ બનવાને હતા. મુંબઈના પ્રતિનિધિમંડળને તેમણે ઘણું મથામણુ પછી “હા” ભણે અને વૃદ્ધાવસ્થા તેમ જ પગના વાના રોગને કારણે ડેબીને આશ્રય લઈને મુંબઈ જવાનું તેમણે નક્કી કર્યું.
આ વખતે મુંબઈ તરફને વિહાર કરવા માટે લીંબડીથી પૂજ્ય મહારાજશ્રી નાનચંદ્રજી મહ રાજ તથા તેઓના શિષ્ય મુનિશ્રી ચુનીલાલજી ઠાણું ૨ હતા. તેઓએ થોડા સમયમાં લીંબડીથી મુંબઈ ભણી વિહાર શરૂ કર્યો. તેની સાથે સેવાભાવી ભાઈશ્રી અંબાલાલ પટેલ અને ડેબીવાળા ભાઈએ પણ હતા. આટલી જૈફ ઉંમરે વિહારનાં સંકટો વેઠતાં લેકસ ગ્રહ, સત્યધર્મઉદ્ધાર અને સંઘશ્રેયની ભાવનાથી તેઓશ્રી ભાલનળકાંઠા, ખંભાત, ભરૂચ થઈને સૂરત પધાર્યા. ત્યાં મુંબઈથી ઘણાં ભાઈબહેને પધારેલાં. સૂરતથી આગળ જતાં જેમ જેમ મુંબઈ નજીક આવતું ગયું તેમ તેમ વધુ ને વધુ માણસો તેઓના સ્વાગતમાં જોડાતા ગયા. અંતે તેઓ ઘાટકોપર પધાર્યા. સંઘના અને બહુજનસમાજનાં સ્વાગત, ઉત્સાહ અને ભકિત અદ્દભુત પ્રકારનાં હતાં. સં. ૨૦૧૩ના ચાતુર્માસ શરૂ થયા. પૂ. મહારાજશ્રીને નિવૃત્તિલક્ષ્યમાંથી પ્રગટતે યુગાનુરૂપ જાગ્રત પ્રવૃત્તિયેગ શરૂ થયે. તત્ત્વપૂરું થયું કે ભકિત-પ્રભાવના કરતાં પહેલાં તેમનું ધ્યાન સર્વપ્રથમ મુંબઈના મધ્યમ વર્ગ અને ગરીબ સમાજ પ્રત્યે ગયું. તેમણે કરુણપૂર્ણ હૃદયે તેમની સ્થિતિ જોઈ. મુંબઈના યાંત્રિક જીવન વચ્ચે પોતાના પંડ ને પ્રાણ નીચેથી રહેલા આ વર્ગની શોચનીય સ્થિતિ જોઈ તેઓ દ્રવી ઊઠયા. આ સારુ તેમણે સર્વપ્રથમ ગરીબ ને મધ્યમ વર્ગના સાધમિક બંધુઓ માટે અને પછી બહુજન સમાજ માટે નિવાસ અને ભેજનની જોગવાઈ પર લક્ષ્ય કેન્દ્રિત કર્યું. ઉદાર ધનિક અને દાતાઓને તેમણે ઢઢળ્યા. પ્રવચન અને વ્યકિતગત અનુરે દ્વારા તેમણે
