________________
૧૩૪
મુંબઈમાં ઉપસર્ગ અને કસોટી તેમને સસ્તા ભાડાંની ચાલીએ અને એરડીએ આંધવા માટે તેમ જ એછા ખર્ચે ભેજન આપતાં ભેાજનાલયે શરૂ કરવા માટે પ્રેરણા કરી. આયખિલ’નીરાજની તિથિએ માટે પણ ભડાળ એકત્ર કરાવ્યું અને તે પછી તેમના પ્રવ્રુત્તિયેાગના જ્ઞાન-પરમ, પ્રાર્થના-ભકિતપ્રભાવના અને અન્ય કો શરૂ થયાં. અંદર આત્માર્થયુકત નિવૃત્તિ, અહાર પરમાર્થયુકત લેાકસંગ્રહની પ્રવૃત્તિ—આમ તેમના જીવનપ્રવાહ વહી રહ્યા.
તેમના કરુણાભરેલા હૃદયનિર્ઝરમાંથી નીકળતા આ પ્રવૃત્તિચેાગની અગ્નિપરીક્ષા હવે શરૂ થઈ. સમાજનાં કેટલાંક વિધી તત્ત્વાએ, તેમ જ પૂ. મહારાજશ્રીની નિવૃત્તિલક્ષી પ્રવૃત્તિષ્ટિ નહિ સમજી શકનારા લેાકેાએ, કોઈ પણ પ્રસંગ કે ઘટનાને નિમિત્ત બનાવી વિરોધ કરવા શરૂ કર્યો. છાપાં-ખાજી શરૂ થઈ. અણુસમજ કે ગેરસમજને કારણે શંકા-કુશંકાએ કરી પૂજ્ય મહારાજશ્રી ઉપર અનેક જાતના આક્ષેપે। મૂકયા. આથી સમાજમાં વિક્ષેપના વંટોળ ઊભા થયે.પર ંતુ આવી પરિસ્થિતિમાં પણ પૂજય મહારાજશ્રીના અંતરમાં જે ગુણવિકાસ થયા હતા તેથી તેઓને પૂરેપૂરી શાન્તિ હતી. પેાતે ભલે દુશ્મન અને દુનિયા, તમે ના કાપશે। વાલા”–એ કાવ્યપ ંકિતની પ્રાર્થનાથી ખૂબ જ આશ્વાસન મેળવી લેતા. આખરે તેમની સમતા, સહિષ્ણુતા અને ધીરજ સાળે કળાએ ખીલી ઊઠયાં. તાત્પર્ય કે “બતુને તિતો વર્દૂ નિ: સ્વયમેવોપશામ્યતે” એ ન્યાયે એ વટાળ શાંત થઈ ગયા.
અગ્નિપરીક્ષાની અવધિ પૂરી થઈ. એ વટાળમાંથી તેઓ નિવિઘ્ને પાર ઊતરી ગયા. તેમની અંદરનુ સુવણું આ મયા તાપેાથી તપીતપીને વિશેષ શુદ્ધ થયું, તે ઘાટકા પરના આ ચાતુર્માસ
પૂરા થયા,
