________________
૧૧૮
પ્રવૃત્તિ-યોગનો ઉદય : ‘ભગવાન મહાવીરના સેનાની’
વની વૃદ્ધાવસ્થાને કારણે) મર્યાદા હતી. છતાં તેમનું આત્મબળ અદ્ભુત હતુ અને એક વખત નિર્ણય થયે એટલે પછી તેમની બધી શક્તિ એકત્રિત થઈ રહી. સ. ૨૦૦૪ના આ ચાતુર્માસ અથે તે જોરાવરનગર પધાર્યા.
જોરાવરનગરના ચાતુર્માસમાં તેરાપથી અને સ્થાનકવાસી અને પક્ષે માટા પાયા પરની તૈયારીઓ થઈ, ઉત્સવેા ઊજવાઈ રહ્યા, પ્રવચન શરૂ થયાં અને પ્રચાર-મારચા મંડાયા. તેરાપંથી પ્રચારકા પાતાના મત–પંથના પ્રચાર માટે પ્રàાલન' અને ભયના જે ખે નિમ્ન તત્ત્વને અનેક ઉપદેશકે સાધન તરીકે ઉપયાગ કરતા આવ્યા છે તેમાંના પ્રથમ એવા પ્રલાલનના ઉપયાગ શરૂ કર્યા. જનસમાજને ધનાઢિથી આકષી પોતાના ધમતમાં જોડવા માટે તેમના સાધુઓના પ્રવચનમાં આવનારા શ્રોતાઓ માટે રાજ ત્રણ ત્રણ વખત 'પ્રભાવના'(=સેટ, વહેંચણી) કરવી શરૂ કરી. તેરાપંથી પુરસ્કર્તાઓનું સમજાવટનું સાધન આ જડ-દ્રવ્ય-તત્ત્વ હતુ, તે સ્થાનકવાસી ઉદારમતધારી પુરસ્કર્તા કવિવ` પડિત મુનિશ્રી નાનચંદ્રજી મહારાજનું સાધન પ્રબળ વકતૃત્વ, પારદશી પ્રજ્ઞા, પ્રેમસભર પ્રાર્થના અને પ્રભાવકારી પ્રતિભા વગેરેથી યુક્ત સચેતન આત્મતત્ત્વ હતું. જ્યારે તેમણે નિવૃત્તિલક્ષ્યની વચ્ચે સવિશેષ પ્રવૃત્તિલક્ષ્યને જીવનયાગ સ્વીકાર્યાં હતા ત્યારે તેમણે પોતાની સમગ્ર શક્તિ એકત્રિત કરી, અથાગ પરિશ્રમ ઉઠાવી, સત્ય ધર્મોના ઉદ્ધાર અને પ્રરુપણા અર્થે પુરુષાર્થ કાવ્યે અને સફળ સામના કર્યો. મહારાજશ્રીના આ સામનાને કારણે સૈાશ–પ્રવેશના પહેલા જ ઘાએ તેરાપંથી પુરસ્કર્તાએ પર ભારે ટકા પડયા, તેઓ પાછા પડી ગયા અને ધારેલ પ્રચાર કરી શકયા નહિ. સૈારાષ્ટ્રમાં ઠેરઠેર આ વાત વાયુવેગે પ્રસરી ગઈ.
પરંતુ તેરાપંથીઓ આમ થાકે તેમ ન હતા. તેમના સાધુવગે ફરીને ખીજા વર્ષે અર્થાત્ સ. ૨૦૦૫ની સાલમાં પણ જોશવરનગરમાં
