________________
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા
૧૧૭
ઉત્પન્ન કરે તેવી પરિસ્થિતિ હતી. જોરાવરનગરના જાગ્રત સંઘને જણાયું કે જે અહીં કેઈ સમર્થ સાધુપુરુષનું ચોમાસું થાય તે જ સંઘ આ વિક્ષેપ-વિભેદના અનિષ્ટમાંથી બચી શકશે. આથી તે સમયે તેઓની દષ્ટિ પૂ. મહારાજશ્રી પર પડી, કારણકે મહારાજશ્રીને તેરાપંથી સાધુવની શ્રદ્ધા અને માન્યતાને અભ્યાસ પણ હતો અને તેને તર્કથી, બુદ્ધિથી, શ્રદ્ધાનુભવથી અને પિતાની પ્રતિભાથી રકાસ કરવાની તેમનામાં શકિત પણ હતી. આથી જેશવરનગરથી શ્રી સંઘ પૂ. મહારાજશ્રીને જોરાવરનગરમાં ચાતુર્માસ માટે વિનતિ કરવા આવ્યા. પૂજ્ય મહારાજશ્રી કેવળ આત્માથે નિવૃત્તિલક્ષી” બની “સાધનાકુટિર” માં પિતાનું શેષજીવન ગાળવા જઈ રહ્યા હતા ત્યાં આ “પ્રવૃત્તિલક્ષી યેગને ઉદય આવે. પૂ. મહારાજશ્રીએ બધી પરિસ્થિતિનું મનન કર્યું અને અંતે ધર્મસમાજ-શ્રેયની સત્ય પ્રવૃત્તિના રૂપે આવેલે આ ઉય, શ્રી સંઘના હિતનું અને સત્ય ધર્મના ઉદ્ધારનું કારણ જાણું તેમણે સ્વીકારી લીધે. અને તે મુજબ નિવૃત્તિ લક્ષિતા છડી સવિશેષ પ્રવૃત્તિલક્ષ્ય જોરાવરનગર ચાતુર્માસ કરવાનું અને તેરાપંથના સંપ્રદાયની અસત્ય, એકાંગી, જીવનરસવિહીન દષ્ટિને પિતાની સર્વમતસમભાવની મર્યાદા સાથે સામનો કરવાને તેઓશ્રીએ નિર્ણય કર્યો. આ પ્રકારના ઉદયમાં શ્રીમદ્ રાજચંદ્રજીની જેમ તેમને અંતરપ્રતીતિ થઈ કેઃ
યથા હેતુ જે ચિત્તને, સત્ય ધર્મને ઉદ્ધાર રે, થશે અવશ્ય આ દેહથી, એમ થયે નિરધાર રે.
ધન્ય. ૧
સત્ય ધર્મના ઉદ્ધારના, સંઘની સેવાના આ લક્ષ્યથી પૂજ્ય મહારાજશ્રીએ જોરાવરનગરના શ્રી સંઘની વિનતિ આમ સ્વીકારી ત્યારે આત્મલક્ષી જીવનની ઝંખના ઉપરાંત તેમની શરીરસ્થિતિની (૭૧ ૧ “શ્રીમદ્ રાજચંદ્રમાંથી
