________________
૧૦૧
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા શિવપંથી હોવા છતાં વૈષ્ણમાં અને બધે જ માત્ર વ્યવસાયના કારણે જ નહિ, તેમની ઉદારતા ને સેવાભાવનાને કારણે પ્રેમપાત્ર હતા. પૂ. મહારાજશ્રીએ પણ તેમની સંપ્રદાયમુક્ત ગુણગ્રાહી દ્રષ્ટિ અને અપૂર્વ ભાવના જોઈને ચાદ-કરનાળીમાં હવે પછીના ચાતુર્માસ કરવાની સંમતિ આપી તેમની વિનતિ સ્વીકારી. વૈદરાજજી એવું સ્થાન શોધવાની અને પૂર્વતૈયારી કરવાની વ્યવસ્થામાં લાગી ગયા અને પૂ. મહારાજશ્રી ચાણે દ-કરનાળીની દિશામાં પ્રસ્થાન કરી રહ્યા. સાથે હતા મુનિશ્રી હર્ષચંદ્રજી મહારાજ અને મુનિશ્રી ચુનીલાલજી મહારાજ.
આ બધી ઘટનાઓ દરમિયાન રણપુરમાં સમૌન એકાંતવાસે રહેલા મુનિશ્રી સૌભાગ્યચંદ્રજી(સંતબાલજી)ના પણ સદ્દભાવનાથી ભરેલા સાપ્તાહિક પત્રે પૂ. ગુરુ મહારાજશ્રી નાનચંદજી મહારાજ પર આવ્યા કરતા હતા. સંતબાલજી એકાંતસાધના માટે ગુરુદેવથી જુદા પડયા હતા તેમ છતાં પણ તેમની સાધનાનો અને ચિંતનમનન-વાચનનો નિચોડ એ પત્રમાં હોવાથી એમનો સદૂભાવ વિશાળહૃદયી ગુરુદેવ તારવી સ્વીકારી લેતા. આમ કરતાં કરતાં પિતાની સમૌન એકાંતવાસની સ્થાનમર્યાદાનું એક વર્ષ પૂરું થતાં સંતબાલજી પણ વિહાર કરી પૂ. ગુરુદેવને મળવા ત્યાંથી આગળ પ્રયાણ કરી રહ્યા.
પૂજ્ય ગુરુદેવ ધરમપુરથી વિહાર કરીને વાંસદા સ્ટેટમાં પધાર્યા. અને ત્યાંથી ગરમ પાણીના કુંડવાળા “ઉનાઈ મુકામે આવ્યા. તે અરસામાં ત્યાં જ સંતબાલજીનું મિલન થયું. સતબાલજીએ મૌન હજુ છોડયું ન હતું એટલે તેમના મનમાં જ ગુરુદેવ સાથે વિચારોનું યત્કિંચિત્ આદાનપ્રદાન થયું. થોડું સાથે રહ્યા ને જુદા પડયા. સંતબાલજી મુંબઈભણું વિહાર કરી ગયા કારણકે જ્યાંથી મૌનને સંકલ્પ કર્યો હતો ત્યાં જ, એટલે કે મુંબઈમાં જ, એ સંકલ્પ પૂરે કરવાને એમને ઈરાદો હતા અને પૂ. મહારાજશ્રી ચાણોદ
