________________
ભાંજગડ નહિ. એ પણ એક માનુષી દુનિયાને ગર્વ ઉતારનાર અલબેલી દુનિયા છે.
આમ ભવભ્રમણ કરતા કોક દુર્લભ પળે વિશ્વમાં સર્વશ્રેષ્ઠ જૈનકુળમાં-શ્રાવકકુળમાં આત્મા જન્મ પામી જાય છે. શ્રાવકકુળ સર્વશ્રેષ્ઠ એટલા માટે કે સેહ્યું “સાધ્ય, સર્વતે મુખી કલ્યાણકર સાધ્યું, ત્યાં સહજ રીતે મળી શકે તેમ છે પણ ત્યાં જન્મેલાને બધાને મળી જાય છે એમ નથી. કારણ કે કંઈક તે બાપડા તે કુળની મીઠાશને જ નથી પામતા અને અધુરા આયુષ્ય ચાલ્યા જાય છે. ત્યારે કંઈક એશ આરામ-અને ધન પ્રાપ્તિની સાધનામાં ખતમ થાય છે.
કેક-કેક આત્મા સુગુરૂના સંપર્કમાં આવે છે પણ સાધીને ઓળખવા લક્ષ્યવાળા હેતા નથી. કંઈક ખાલી ક્રિયાનુષ્ઠાન કરી ઈતિશ્રી માને છે. અતિઅલ્પ આત્માઓ ગુરૂ વચન બહુમાનપૂર્વક હૈયે ધારણ કરી ઉચ્ચ કિયાદિને અમલમાં મુકવા સાથે “સાધ્યના હાર્દને પામવા પ્રયત્નશીલ બને છે.
આવા આત્માઓ પણ તથા પ્રકારના પૂર્વ સંચિત અમુક કર્મના ગે, “સાધ્યસિદ્ધિના ધોરી માર્ગે પ્રયાણ કરી શકતા નથી. જરૂર, માર્ગ તે એમને એજ ગમે છે. રૂ. છે. અને આત્મપ્રીતિકર બને છે. એટલે કેડી માગે યથાશક્તિ ડગ ભરતા રહે છે. .
શું છે એ સાચું સાધ્ય? અને શી છે એની સાધનાના રાજમાર્ગ અને કેડી માર્ગ? જે એમને ગમી ગયા અને આપણને મોટા ભાગને પ્રાય: ગમતા પણ નથી. પછી રૂચિ થવાની વાત જ શી ?
